Φθινόπωρο ήταν θυμάμαι..
Φθινόπωρο ήταν και τότε θυμάμαι, όπως και τώρα. Από κείνα τα φθινόπωρα που περπατάς στους δρόμους, και σε κάθε σου βήμα ακούς αυτό το παράξενο τρίξιμο των φύλλων κάτω από τα παπούτσια σου... κραυγή πόνου... απόηχος αναμνήσεων...Μοιραίες συναντήσεις σ' ένα δρόμο χωρίς όνομα, ανιχνεύοντας τη χαμένη αθωότητα των παιδικών σου χρόνων με έντονη μυρωδιά
νοσταλγίας... για κάτι που πέρασε κι έφυγε αφήνοντας ,αίσθηση αποξένωσης... μοναξιάς φθινοπώρου..
Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου