Ξημέρωσε, η μέρα του ''δενξέρωτίθέλω'' ωστόσο, θέλω μια βροχή δυνατή να έρθει να ισορροπήσει το κάθε τί που πετάει αόριστα μέσα μου. Νιώθω σαν δέντρο που χάνει τα χρυσαφένια φύλλα του, νιώθω φθινόπωρο.
Χιλιάδες απροσδιόριστα μικρά πραγματάκια στο μυαλό μου και μια αγωνία να μη χάσω τις αξίες μου. Να μη χάσω εμένα. Κάθε Σεπτέμβρης και μια νέα αρχή. Επαναπροσδιορισμός. Κι ένα χέρι να χαιδεύει τον ώμο μου και να μου ψιθυρίζει, όλα είναι εδώ, όλα θα πάνε καλά..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου