
Στα χρόνια μου τα παιδικά, αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου η διακριτική σου παρουσία, η αθόρυβη προσφορά σου, η αμέριστη αγάπη σου.
Σε βλέπω να πλέκεις, να πλέκεις τα χειμωνιάτικά μας μπλουζιά ακούραστα, και δίπλα σου εμείς να μη χορταίνουμε τα όμορφα χρώματα και να παρακολουθούμε τον τρόπο που τα αδύνατα χεράκια σου έπιαναν το δίχρωμο πάντα μαλλί και συνταίριαζαν πλέξεις διαφορετικές.

.jpg)






