Θα άφηνες την Αθήνα;

Πάντα με πιάνει ένα ψυχοπλάκωμα όταν επιστρέφω στην Αθήνα. Η αλήθεια είναι πως εγώ και η Αθήνα έχουμε μια πολύπλοκη σχέση. Βλέπεις εγώ είμαι γέννημα-θρέμμα της επαρχίας. Όταν ήμουν παιδί επισκεπτόμουν συχνά την Αθήνα. Με γοήτευε η κίνηση, η πολυκοσμία και το μετρό.Οι μέρες όμως που έβλεπα μόνο την αθώα πλευρά της τελειώσαν με την έναρξη της φοιτητικής μου ζωής. Βέβαια οι μέρες της αθωότητας για την πρωτεύουσα της Ελλάδας είχαν τελειώσει χρόνια πριν ακόμα εγώ το πάρω χαμπάρι.

Υψώνεις τη φωνή σου ενώ δεν θέλεις; Μάθε τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την αντίδρασή σου

Έχεις αποφασίσει διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, αλλά ξαφνικά φωνάζεις; Δεν είναι μόνο θέμα χαρακτήρα ή θυμού. Η ψυχολογία εξηγεί τι συμβαίνει στο σώμα και στο μυαλό σου

Ο θαλασσινός.

 

  

Είχε τελειώσει το μεταπτυχιακό της και κατέβηκε στο νησί. Στους αγαπημένους παππούδες. Ήθελε να αποφορτίσει το μυαλό της, από τις προσπάθειες και τη μοναξιά του στόχου της. Να μυρίσει τα καλοκαίρια που πέρασε, την αγκαλιά της γιαγιάς που ανέδυε κανέλα και βανίλια. Ο παππούς την ξεχώριζε από όλα τα εγγόνια του, ήταν η μικρότερη του..

Μέλωσε η ψυχή της. Περπατούσε στα υψώματα, με τα χέρια στη ανάταση, όμοια με τα συναισθήματα της!

Η διαχείριση της μοναξιάς

Ο πατέρας της, καθόταν στην αυλή του πατρικού σπιτιού τους. Όταν βγήκε στη σύνταξη ο καθηγητής, πήρε την καλή του και κατέβηκαν στα λημέρια που αναστήθηκαν. Η κόρη τους ανησυχούσε, ιδιαίτερα μετά το εγκεφαλικό, που τον ανάγκασε να βαστά μπαστούνι. Κάθε Σάββατο πήγαινε να τους κάνει συντροφιά, να βοηθήσει τη μάνα και να κουβεντιάζει με τον πατέρα. Προσπαθούσε να τον πείσει να γυρίσουν πίσω, στα Βριλήσσια.

Εκεί Που Βαθαίνει Η Θάλασσα!

Μάκης Αρμένης!


Κάποτε πίστευα πως η ζωή έχει μια κορυφή.

Ανεβαίνεις, λαχανιάζεις, φτάνεις ψηλά, κοιτάζεις γύρω σου και,

από μια στιγμή κι έπειτα, αρχίζει η κατηφόρα.

Η αγάπη δεν θα έπρεπε να είναι λαβύρινθος

Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου

Η αγάπη δεν είναι αίνιγμα να λύσεις.
Δεν είναι σπαζοκεφαλιά, ούτε λαβύρινθος χωρίς έξοδο.
Δεν έχει μπερδεμένες διαδρομές, ούτε στροφές που σε ζαλίζουν.

Αν σε μπερδεύει, σε κουράζει και σε φθείρει, δεν είναι αγάπη.
Είναι προσκόλληση. Είναι ανάγκη. Είναι φόβος μοναξιάς με μεταμφίεση.

Κι αν σήμερα δεν σε νοιάζομαι είναι γιατί κάποτε σε νοιάστηκα πολύ.

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου

Λένε ότι το ”σε νοιάζομαι” είναι πιο σημαντικό από το ”σ’ αγαπώ”.
Λέω ότι είναι και τα δύο σημαντικά, γιατί δεν υπάρχει σε νοιάζομαι αν δεν υπάρχει σ’ αγαπώ.
Τον άνθρωπο που αγαπάς τον νοιάζεσαι πραγματικά.
Θέλεις να είναι υγιής, χαρούμενος κι ευτυχισμένος.
Θέλεις να μπορείς να του χαρίσεις τον ουρανό με τ’ άστρα.
Θέλεις να τον βλέπεις να γελάει με την ψυχή του.

Τα ωραιότερα ισόβια δεσμά.. είναι το ερωτευμένο χαμόγελο!

Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα

Ποτέ δε φανταζόμουν πώς είναι να ερωτεύεται κανείς ένα χαμόγελο. Αυτό το αληθινό, που πηγάζει από μέσα σου. Που βγαίνει από τη καρδιά σου και αντανακλά στο πρόσωπό σου. Που λαμπυρίζει στο σκοτάδι σαν το φως του ήλιου! Εκείνο το όμορφο, το αληθινό, που δε το συναντάς εύκολα σε ανθρώπους, και είναι σπάνιο.

Η Παναγιά τα πέλαγα κρατούσε στην ποδιά της...

Η Παναγιά τα πέλαγα κρατούσε στην ποδιά της, τη Σίκινο, την Αμοργό και τ’ άλλα τα παιδιά της. Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι γεια σας κι η ώρα η καλή, ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει; κι όλ’ αποκρίνονται μαζί: ζει και ζει και ζει και ζει και ζει και ζει και ζει ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ!!!

 

 

Χαίρε ειρήνη και χαρά
άνθος της αφθαρσίας



Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε

λιμήν της σωτηρίας

Χαίρε Νυμφή Ανύμφευτε

Παστάς του Λόγου ιερά

Κυριακή 23 Αυγούστου 2026: Άσε τα μεγάλα λόγια και δες τι μπορεί πραγματικά να σταθεί στη ζωή σου.

Κυριακή 23 Αυγούστου 2026: Άσε τα μεγάλα λόγια και δες τι μπορεί πραγματικά να σταθεί στη ζωή σου.

Κάποιες φορές δεν χρειάζεται να πάρεις άλλη μία απάντηση. Χρειάζεται απλώς να δεις τι κάνει ο άλλος όταν δεν τον κυνηγάς.

Η Κυριακή 23 Αυγούστου 2026 σηματοδοτεί μια ξεκάθαρη αλλαγή εποχής. Ο Ήλιος περνά από τον Λέοντα στην Παρθένο, ενώ η Σελήνη βρίσκεται στον Αιγόκερω. Η ατμόσφαιρα γίνεται πιο πρακτική, πιο επιλεκτική και λιγότερο διατεθειμένη να εντυπωσιάζεται από μεγάλα λόγια.

Το κρίμα του παρελθόντος: Όταν το παιδί σου είναι ο μεγαλύτερος εχθρός σου(Διήγημα)

Το παιδί που μίσησα: Ένα σκοτεινό διήγημα καρμικού τρόμου και ανατροπής

Από την πρώτη στιγμή το μίσησα αυτό το παιδί. Μόλις οι νοσοκόμες μου το έφεραν, ένιωσα ένα παγωμένο σφίξιμο, μια ενστικτώδη αποστροφή. Παρά το γεγονός ότι μοιάζαμε σαν δύο σταγόνες νερό, το μίσησα αμέσως. Το πιο τρομακτικό ήταν ότι το συναίσθημα υπήρξε αμοιβαίο: το μωρό με μίσησε από την κούνια του, ίσως λόγω μιας σκοτεινής, καρμικής σχέσης από το παρελθόν.