Ξημέρωσε, η μέρα του ''δενξέρωτίθέλω'' ωστόσο, θέλω μια βροχή δυνατή να έρθει να ισορροπήσει το κάθε τί που πετάει αόριστα μέσα μου. Νιώθω σαν δέντρο που χάνει τα χρυσαφένια φύλλα του, νιώθω φθινόπωρο.
Η ιστορία μας εκτυλίσσεται στα χρόνια που τα χρήματα μετριούνταν σε κέρματα ένα ένα, ακόμη κι όταν επρόκειτο για ένα παγωτάκι. Ένα μικρό αγόρι μπήκε σ’ ένα ζαχαροπλαστείο, κάθισε στο τραπέζι και ρώτησε τον σερβιτόρο πόσο κόστιζε το παγωτό με τα φρούτα. «Πενήντα λεπτά», του απάντησε εκείνος.
Συνεχίζουμε το οδοιπορικό μας αναδεικνύοντας την ανεξερεύνητη ταυτότητα της ορεινής Ελλάδας.
Πρόσφατα βρεθήκαμε στην πανέμορφη Χρύσω Ευρυτανίας, σε ένα φτωχό και ορεινό χωριό των Αγράφων, εκεί που ζουν πλέον ελάχιστοι κάτοικοι.
