
Όταν ο Μάνος ζήτησε το μερίδιο της κληρονομιάς του, δεν το έκανε από απληστία. Το έκανε από μια απεγνωσμένη ανάγκη να ανασάνει. Η έπαυλη των παιδικών του χρόνων, πνιγμένη στο μάρμαρο, τη βαριά σιωπή και την ακλόνητη, αυταρχική φιγούρα του πατέρα του, έμοιαζε με χρυσό κλουβί. Ο μεγάλος του αδελφός, ο Άρης, είχε ήδη υποταχθεί· είχε γίνει η πιστή σκιά του πατέρα, ένας στρατιώτης της οικογενειακής επιχείρησης, πρόθυμος να ανταλλάξει την προσωπικότητά του με την ασφάλεια των χρημάτων.








