
Οι τελευταίες σταγόνες της ξαφνικής καλοκαιριάτικης μπόρας θύμιζαν έντονα τους στερνούς σπασμούς μιας βίαιης εκσπερμάτωσης. Ήρεμες, γαλήνιες, χαλαρωτικές, μα και μ’ αυτή την αίσθηση κενού που πάντα ακολουθεί το τέλος του οργασμού .Ο αέρας μύριζε βρεγμένο τσιμέντο, ζεστή άσφαλτο και εκείνη την αποπνικτική υγρασία που σηκώνεται από τους δρόμους της Αθήνας κάθε Αύγουστο, πνίγοντας τα πνευμόνια.




Ζέτα Μακρυπούλια


