Εμείς παιδαρέλια εκεί στις αετοφωλιές της Πίνδου, εκεί που τα πρόβατα στανεύαν μόνο το καλοκαίρι, που ήμασταν πίσω από τον άλλο κόσμο, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς συγκοινωνία και σχεδόν χωρίς ραδιόφωνο. Mόνο ένα γραμμόφωνο υπήρχε, αυτό του Κώστα Γράβου που ακόμα έχω στα αυτιά μου το δημώδες άσμα, "ο Βλαχοθανάσης".
Μία εξέταση που υποτίθεται ότι είναι «ρουτίνας» κρατά περισσότερο απ’ όσο αναμενόταν. Είναι πιο επώδυνη απ’ όσο περιγράφεται. Η γυναίκα ασθενής ακούει ότι «συμβαίνει καμιά φορά», ότι ίσως φταίει το άγχος ή η μυϊκή ένταση. Όμως, πολύ συχνά, η πραγματική εξήγηση είναι πιο απλή – και καθαρά ανατομική.
Πολεμάνε την Γλώσσα και την Παράδοση. Μια σπάνια συζήτηση με τον κ. Κώστα Κονταξή, καθηγητή Λαογραφίας, παιδί του Κουτσελιού Ιωαννίνων (γεν. 1945).
Όλοι έχουμε αισθανθεί το αίσθημα της
αποτυχίας. Απογοητευόμαστε από κάποιον, ή από μία κατάσταση ή από κάτι που δεν πήγε όπως το περιμέναμε. Αυτό το συναίσθημα όμως, αν δε δούμε σύντομα τα πράγματα από μία διαφορετική οπτική γωνία, μπορεί να μας ρίξει πολύ και να μας κάνει να εστιάζουμε μόνο στην αποτυχία, χωρίς να βλέπουμε και τα καλά που μπορεί να μας συμβαίνουν.
© Unsplash/ Ivan Kazlouskij
