Κι άφησα να γράφω το όνομά σου ανορθόγραφο..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Κι άφησα να γράφω το όνομά σου ανορθόγραφο.
Όχι από άγνοια. Από επιλογή.
Γιατί κάποια ονόματα, όταν τα γράφεις σωστά, σου ζητούν ευθύνες.
Κι εγώ δεν είχα άλλες αντοχές για ευθύνες. Μόνο για αλήθειες που τσούζουν.

Το όνομά σου το έκανα λάθος όπως κάναμε λάθος κι εμείς.
Όχι με πάθος. Με πείσμα.
Από εκείνο το πείσμα το κακό, το ξερό, που δεν έχει ρομαντισμό μέσα του, μόνο εγωισμό με καλή προφορά.
Εκείνο που σε πείθει ότι αν κάνεις πίσω, χάνεις.
Κι εμείς δεν κάναμε πίσω.
Και χάσαμε.

Το “μαζί” μας δεν διαλύθηκε θεαματικά.
Δεν είχε δράματα, δεν είχε πόρτες που κλείνουν.
Είχε αναβολές.
Είχε κουβέντες που δεν έγιναν ποτέ γιατί “δεν είναι η στιγμή”.
Είχε βλέμματα που κατέβασαν ρολά πριν κουραστούν να κοιτάζουν.
Είχε μια σιωπή που μεγάλωνε ύπουλα, σαν υγρασία στους τοίχους.

Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο;
Ότι όλα γίνονταν πολιτισμένα.
Χωρίς φωνές, χωρίς κατηγορίες.
Σαν δυο άνθρωποι που ήξεραν ακριβώς τι χάνουν αλλά δεν άντεχαν να το σώσουν.

Έγραφα το όνομά σου ανορθόγραφο γιατί αν το έγραφα σωστά, θα έπρεπε να παραδεχτώ πως σε ήξερα.
Πως ήξερα πότε πονούσες.
Πότε περίμενες ένα “μείνε”.
Πότε χρειαζόσουν λιγότερη λογική και περισσότερη παρουσία.
Κι εγώ διάλεξα τη λογική.
Πάντα την κακή στιγμή.

Το “μαζί” μας δεν έσπασε.
Το ξεχαρβαλώσαμε μόνοι μας.
Με μικρές, καθημερινές αδιαφορίες που έμοιαζαν ασήμαντες.
Με εκείνη την αλαζονεία του “θα είναι πάντα εδώ”.
Δεν ήταν.

Και τώρα το όνομά σου μένει έτσι.
Λάθος.
Όχι για να σε μειώσω.
Αλλά για να θυμάμαι πως κάποια πράγματα δεν χάνονται επειδή δεν άξιζαν.
Χάνονται επειδή κανείς δεν τόλμησε να λυγίσει.

Κι αυτό, όσο κι αν το στολίσεις με ωραίες λέξεις,
είναι απλώς μια ήττα
γραμμένη ανορθόγραφα.