Δεν θα σου χαρίσω το δάκρυ, για να χαρείς.

Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου

Δεν σου χαρίζω το δάκρυ που σου δίνει την ευκαιρία να χαρείς.
Δεν θα σου δώσω αυτό που επιθυμείς ξανά. Λυπάμαι μόνο που, όταν χαθεί κάτι από τη ζωή αρκετών σαν εσένα, έρχεται η καημένη η μετάνοια και τρέφεται το μυαλό με αυταπάτες.

Μα ο σοφός λαός λέει πως ό,τι συγχωρείται επαναλαμβάνεται. Άσε που η εμπιστοσύνη γίνεται καράβι ναυαγισμένο στην ακροθαλασσιά.

Και συ, καλό μου πλάσμα, τυλιγμένο με ανασφάλειες κι εγωκεντρισμό, γίνεσαι σκληρός δίσκος με μνήμη ελέφαντα για όσα επιθυμείς αλλά δεν έχεις.

Μα τα συναισθήματα δεν καλουπώνονται, πλάσμα μου.
Αυτά είναι χάρισμα στη ζωή των ανθρώπων.

Οι ανόητοι τα προσπερνούν σαν τα προϊόντα στα ράφια.
Αγοράζουν αυτό που συμφέρει, αγνοούν αυτό που τους κλείνει το μάτι με χαμόγελο.

Και η απιστία που κάνει κρύο ντους στο αίμα σου δεν απομακρύνεται, να μερέψει η ψυχούλα σου.

Γι’ αυτό σου λέω, παλιά αγαπούλα μου, η ζωή φέρνει τα πάνω κάτω…
Εσύ είσαι στα κάτω…
Εγώ σε κοιτώ από πάνω…

Ίσως συναντηθούμε σε κείνο το σκαλί που κάποτε προσπέρασες.
Εσύ θα προσέχεις μην «γλιστρήσεις».
Εγώ θα προσέχω το ταίρι μου.

Υ.Γ. Το παραπάνω αφορά προϊόν μυθοπλασίας.