Το καναρίνι της μοναξιάς

 

Το καναρίνι δεν έλεγε με κανένα Θεό να κελαηδήσει...Του άνοιγα στη δια πασών το ράδιο, την τηλεόραση ,ούτε κελάηδημα ούτε ακρόαση . Λες και  ήταν κωφάλαλο . Μία εβδομάδα περίπου στην σιωπή .

Ο θόρυβος μόνο   από τα βαριεστημένα πηδηματάκια του μέσα  στο κλουβί έκαναν αισθητή την παρουσία του  στο υπνοδωμάτιο.
( Δεν το βγάζω στο μπαλκόνι για να το προφυλάξω από τον καύσωνα.)

Κάθε πρωί που φεύγω από το σπίτι το αφήνω μόνο του  αλλά ανοίγω πάντα το ραδιόφωνο
( τάχα πως είμαι μέσα )  να ....ξεγελώ τους κλέφτες.

Ένα πρωί  λοιπόν επιστρέφοντας γύρω στις 10.30 από το θαλάσσιο μπάνιο μου βάζοντας το κλειδί στην κλειδαριά δεν πίστευα στ' αυτιά μου.
Μιλάμε για ...συναυλία; για χορωδία ; για μελωδία τουλάχιστον από 4-5 αηδούς.....Τι να σας πω;;;;

Το καναρίνι  δεν κελαηδούσε απλώς ,μελωδούσε !!!!  ΝΑΙ  μελωδούσε , κρατώντας πρίμο σεγκόντο  στην  αξέχαστη Βίκυ Μοσχολιού που τραγουδούσε  στο ραδιόφωνο "άνθρωποι μονάχοι"....