Ο χωρισμός από μια σχέση πάθους, ο πόνος του χαμένου ονείρου...γίνεται σπαραγμός σιωπής ... Πόσο επίπονο είναι το τέλος μιας ερωτικής παθιασμένης αγάπης, μοιάζει με πένθιμη σιγή, μιας νεκρής πόλης...Όταν έρχεται στη σκέψη σου η φωνή, ο μυστικός διάλογος των βλεμμάτων, το άρωμα...το άγγιγμα της παρουσίας....
Το τέλος μιας αγάπης είναι σαν ένας πίνακας γκρίζος, θλιβερός. που όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου αυτός ο πίνακας υπάρχει παντού.... Σε έναν τέτοιο χωρισμό, νιώθεις θύμα, και θύτης , νιώθεις σαν «ζωντανός νεκρός» μάρτυρας της καταστροφής των ονείρων σου, αλλά και θύμα της συντριβής που έχει συντελεστεί στον εσωτερικό σου κόσμο.
Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου