Πέρασε καιρός που γράφτηκε τούτο… πέρασε και χρόνος πολύς πια που δεν έχω ξεστομίσει το “μπαμπά”.
Δεν πονάει τούτη μέρα λίγο πιο πολύ, γιατί δεν μπορεί να πονέσει πιο πολύ..
Οι μνήμες είναι που σκαλίζουν την πληγή..
Αχ ρε μπαμπά… λίγο ακόμα.. Λίγο πιο πολύ τώρα.
Τώρα που σε θέλω εδώ να σου μιλήσω. Τώρα που θέλω να σου πω πόσο δίκιο είχες όταν μου έλεγες “άσε τους νεκρούς να προχωρούν”.
Τώρα που θέλω να κλάψω χωρίς να καμουφλάρω τα δάκρυα πίσω από μια αλλεργία.
Τώρα που ο έpωτας κι η αγάπη είναι αληθινά κι εγώ θέλω να σου πω.. “τώρα ξέρω”.
Τώρα που οι σκάρτοι έχουν όνομα και πρόσωπο και εγώ μπορώ και τους κοιτάω στα μάτια.
Μου λείπεις μπαμπά.. γιατί δεν ξέρω αν ήσουν ο καλύτερος, ήσουν ο καλύτερος όμως, που μπορούσα να έχω ΕΓΩ.
Ιούνιος, 2015
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου