Χωρίς μισόλογα.

Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου

Υπάρχουν πράγματα που δε θέλω να μου τα πεις όμορφα. Θέλω να μου τα πεις όπως ακριβώς τα νιώθεις. Γιατί όταν πρόκειται για έρωτα οι πολλές λέξεις καμιά φορά χαλάνε την αλήθεια.

Δε θέλω να μου πεις απλώς ότι με σκέφτεσαι. Θέλω να μου πεις ποια στιγμή της ημέρας σου συμβαίνει. Όταν είσαι μόνος; Όταν έχεις τελειώσει όλα όσα είχες να κάνεις; Ή μήπως εκεί που δεν το περιμένεις, ανάμεσα σε μια άσχετη σκέψη και στην επόμενη, εμφανίζομαι εγώ;

Τα ωραιότερα ισόβια δεσμά.. είναι το ερωτευμένο χαμόγελο!

Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα

Ποτέ δε φανταζόμουν πώς είναι να ερωτεύεται κανείς ένα χαμόγελο. Αυτό το αληθινό, που πηγάζει από μέσα σου. Που βγαίνει από τη καρδιά σου και αντανακλά στο πρόσωπό σου. Που λαμπυρίζει στο σκοτάδι σαν το φως του ήλιου! Εκείνο το όμορφο, το αληθινό, που δε το συναντάς εύκολα σε ανθρώπους, και είναι σπάνιο.

Πάντα με γοήτευε το μυαλό σου.

Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος

Τα σώματα μέσα στη λαίλαπα της ηδονής κάτω απ’ την υδάτινη ομπρέλα του πόθου, έχουν φτιαχτεί για να χορταίνουν σιωπηλά τις λίγες ώρες που θα βρεθούν.

Όλο τον υπόλοιπο χρόνο, τι μένει;

Και τελικά, τι αξίζει να χάσεις για έναν έρωτα;

Γράφει ο Χάρης Αναστασίου

Κάθε μεγάλος έρωτας κάτι θα σου κοστίσει. Το ερώτημα δεν είναι αν θα χάσεις. Είναι τι είσαι διατεθειμένος να χάσεις χωρίς να πάψεις να είσαι εσύ. Αξίζει να χάσεις τον ύπνο σου για μερικές νύχτες, επειδή κάποιος έχει εγκατασταθεί στις σκέψεις σου. Αξίζει να χάσεις την αίσθηση του χρόνου σε βόλτες που δεν οδηγούν πουθενά, σε συζητήσεις που ξεκινούν με έναν καφέ και τελειώνουν όταν έχει ήδη ξημερώσει.

Κι όταν σε ξανασυναντήσω… θα με αναγνωρίσες;

Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου

Ξέραμε πως αγαπηθήκαμε κι οι δύο.

Δύο ψυχές που τόλμησαν, κι ας ήξεραν πως αργά ή γρήγορα θα έρθει το τέλος τους.

Ίσως η ζωή να μη μας ήθελε μαζί. Βρισκόμαστε για λίγο, ύστερα χανόμαστε, αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε. Δεν ξεχνάμε γιατί νιώθουμε.

Όπως το φεγγάρι με τον ήλιο.

Έρωτας: Μπορείς να τον προκαλέσεις ή είναι όλα θέμα timing;

Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι, αν βρουν τις σωστές λέξεις, δείξουν αρκετό ενδιαφέρον ή κάνουν τις κατάλληλες κινήσεις, μπορούν να κάνουν κάποιον να τους ερωτευτεί.


Από την άλλη, υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν ότι όλα εξαρτώνται από το timing και πως, αν η στιγμή δεν είναι η σωστή, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την εξέλιξη.

Έλα να ξαναγίνουμε παιδιά

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Έλα να ξαναγίνουμε παιδιά.
Όχι για να μικρύνουμε.

Για να θυμηθούμε.

Να θυμηθούμε εκείνον τον εαυτό που δεν είχε μάθει ακόμη να φοβάται τους ανθρώπους. Εκείνον που δεν υποψιαζόταν κάθε χαμόγελο, δεν ζύγιζε κάθε κουβέντα και δεν έψαχνε κρυφές προθέσεις πίσω από κάθε αγκαλιά.

Ορισμένα «για πάντα» ζουν μόνο για ένα καλοκαίρι.

Γράφει η Αστέρω

Υπάρχουν καλοκαίρια που δε μετριούνται σε μέρες, αλλά σε στιγμές. Σε εκείνα τα λίγα ηλιοβασιλέματα που μοιάζουν να κρατούν περισσότερο από όσο επιτρέπει ο χρόνος. Σε εκείνες τις νύχτες που η θάλασσα είναι ζεστή, ο αέρας μυρίζει αλάτι και νυχτολούλουδο και όλα μοιάζουν δυνατά.

Κάπως έτσι γεννιούνται τα «για πάντα».

Να κάτσω δίπλα σου ώσπου να ξημερώσει μέσα σου φως.

Γράφει η Κατερίνα Μίσσια

Δεν ήρθα στη ζωή σου για να σου δείξω πόσο σε αγαπάω. Ήρθα στη ζωή σου για να σου δείξω πόσο αξίζεις να αγαπηθείς. Δεν ήρθα στη ζωή σου για να γεμίσω τα κενά σου, αλλά για να σου θυμίσω πως ποτέ δεν ήσουν μισός. Δεν ήρθα να σε σώσω από τις νύχτες σου, μα για να κάτσω δίπλα σου ώσπου να ξημερώσει μέσα σου φως. Δεν ήρθα για να γίνω ο λόγος που χαμογελάς, αλλά για να δεις πως το χαμόγελό σου άξιζε πάντα να υπάρχει.

Έρωτες που έφυγαν μαζί

Κανένα φιλμ δεν στάθηκε άξιο
να αντικαταστήσει τις στιγμές
που ζούσα εκεί, μαζί σουΟ επίλογος των ψευδαισθήσεων της μη ρομαντικής εποχής
ακουμπούσε στο στέρνο σου.
Με μάτια κλειστά
άκουγα την ηρεμία της ψυχής σου
μετά τις καταιγίδες που στοίχειωναν
την ύπαρξή σου.Γι’ αυτό έμεινα κοντά σου
για τις οάσεις που μου προσέφερες.

Είσαι η μόνη που βλέπω.

Γράφει ο Max Mcgrath

Εσύ είσαι μία οπτασία στην έρημο των ματιών μου, όταν όλα γύρω μοιάζουν άδεια, σκονισμένα, καμένα από ήλιους που δεν συγχωρούν, όταν οι λέξεις έχουν στεγνώσει στο στόμα, και οι άνθρωποι περνούν δίπλα μου χωρίς πρόσωπα, χωρίς φωνή, χωρίς ψυχή. Εσύ εμφανίζεσαι σαν νερό, σαν υπόσχεση, σαν ανάσα, και μέσα σ’ ένα βλέμμα σου, όλα ανθίζουν, όλα παίρνουν χρώμα, ακόμα κι αυτά που νόμιζα πως είχαν πεθάνει.

Όταν μια γυναίκα αγγίξει την ψυχή ενός άντρα.

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος

Ξέρετε κορίτσια τι μπορεί να κάνει έναν άντρα ευτυχισμένο;
Τι τον κάνει να θέλει να γυρνάει πάντα στο σπίτι;
Τι μπορεί να τον κάνει να μετράει τα λεπτά όταν λείπει, ένα προς ένα, και το κάθε ένα που περνάει να τον φέρνει πιο κοντά σου;

Ένα κίνημα ερωτευμένων στην Κοκκινιά του 1935!

 

Υπάρχουν μερικές ιστορίες οι οποίες φαίνονται απίστευτες και δεν βρέθηκε το χέρι που θα τις διασώσει για να τις παραδώσει στην αιωνιότητα. Η ιστορία μας πάντως, η οποία συνέβη στον γραφικό προσφυγικό συνοικισμό της Κοκκινιάς, το 1935, θύμιζε κονταρομαχίες και επικές μάχες ιπποτών παλαιότερων εποχών. Δεν αφορούσε κάποια κοινωνική εξέγερση ή πολιτική ανατροπή, αλλά μια αυθεντική, σχεδόν επική, «ερωτική επανάσταση»[1]. Μια εκατοντάδα νέων, οπλισμένων με ρόπαλα, σανίδες και καρεκλοπόδαρα, αποφάσισε να δώσει τον υπέρτατο αγώνα για τον έρωτα!

Η νύχτα που με άλλαξε με τη Λένα στη Βικτώρια

Ξέρεις, δεν τα λέω εύκολα αυτά. Ειδικά όχι τέτοιες ιστορίες, που κάθονται πάνω σου, βαριές και ασήκωτες, μέχρι να βρεις άνθρωπο να τ’ ακούσει. Αλλά να σου πω… Έχουν περάσει χρόνια, και νιώθω πως, άμα δεν τα μοιραστώ κάπου, θα με φάνε από μέσα μου. Θα ξεκινήσω, λοιπόν, από το βράδυ εκείνο, που άλλαξε ό,τι ήξερα για τον έρωτα.

Οι ερωτικές φωτογραφίες του 1920, που έκαναν θραύση στο Παρίσι

 

Οι 7 φράσεις που μαρτυρούν ότι μια γυναίκα βλέπει ερωτικά έναν άνδρα, αλλά περιμένει από εκείνον να κάνει το πρώτο βήμα ννννν

Ανάμεσα σε μια γυναίκα που είναι φιλική και σε κάποια που αισθάνεταιέλξη, η διαφορά είναι μεγάλη και φαίνεται στον τρόπο που επικοινωνεί. Η ερωτική γλώσσα είναι ένας κώδικας που δεν γνωρίζουν πολλοί.

Αρκετές γυναίκες, εκδηλώνουν διακριτικά το ενδιαφέρον τους, περιμένοντας ωστόσο από τον άνδρα να κάνει το πρώτο βήμα. Στο άρθρο αυτό, αναλύονται επτά χαρακτηριστικές εκφράσεις.

Να με θυμάσαι...και να με σκέφτεσαι--Μαρίζα Τσιτμή

Να με θυμάσαι χωρίς φωτογραφίες και ενθύμια, χωρίς σημειώσεις και τηλεφωνικές αναζητήσεις, να με θυμάσαι γι αυτό που ήμουν τότε για σένα, και να μ' έχεις στη σκέψη σου, σαν ένα αγαπημένο στίχο τραγουδιού που σου έρχεται συνεχώς στο μυαλό σου.

Πού να πας για να ξεμοναχιαστείς με το γκομενάκι σου αν μένεις σε χωριό

όταν βρεθείς στας εξοχάς να δοκιμάσεις.

Ναι, ξέρω. Δεν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό σου μέχρι τώρα, ή ίσως θεωρείς ότι είναι πάντα εύκολο. Εγώ όμως είμαι εδώ για σένα, ώστε όταν βρεθείς στας εξοχάς να δοκιμάσεις ένα ή περισσότερα μέρη.

Φήμες λένε ότι τα παρακάτω βασίζονται σε προσωπική εμπειρία, αλλά θα τις διαψεύσω… μέχρι να με δει κάποιος.

Μια εκκρεμότητα μείναμε..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Δεν γίναμε ποτέ δυο άνθρωποι που κοιτάχτηκαν για τελευταία φορά.
Δυο άνθρωποι που έδωσαν εκείνο το τελευταίο φιλί.

Μια εκκρεμότητα μείναμε.

Και αυτό είναι το πιο άγριο τέλος που μπορεί να έχει ένας έρωτας. Όχι το αντίο. Όχι η πόρτα που κλείνει. Όχι οι λέξεις που πονάνε αλλά τελειώνουν μια ιστορία.

Έρωτας: Μοίρα που μας ολοκληρώνει ή επιλογή που μας εκθέτει σε άμεσο κίνδυνο;

 

Από τον μύθο του «άλλου μισού» έως τη ριζοσπαστική θέση ότι «η ύπαρξη προηγείται της ουσίας». Είναι ο έρωτας μια υπόσχεση ολοκλήρωσης ή μια συνάντηση ελευθεριών χωρίς καμία εγγύηση;