Μια εκκρεμότητα μείναμε..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Δεν γίναμε ποτέ δυο άνθρωποι που κοιτάχτηκαν για τελευταία φορά.
Δυο άνθρωποι που έδωσαν εκείνο το τελευταίο φιλί.

Μια εκκρεμότητα μείναμε.

Και αυτό είναι το πιο άγριο τέλος που μπορεί να έχει ένας έρωτας. Όχι το αντίο. Όχι η πόρτα που κλείνει. Όχι οι λέξεις που πονάνε αλλά τελειώνουν μια ιστορία.

Η εκκρεμότητα.

Εμείς δεν είπαμε ποτέ «τέλος». Δεν υπήρξε εκείνη η στιγμή που δυο άνθρωποι στέκονται απέναντι και ξέρουν ότι από εδώ και πέρα ο δρόμος χωρίζει. Δεν υπήρξε εκείνη η τελευταία αγκαλιά που κουβαλά όλο το βάρος της αλήθειας.

Απλώς χαθήκαμε.

Σαν δυο άνθρωποι που περπατούσαν στον ίδιο δρόμο και κάποια στιγμή γύρισαν αλλού το κεφάλι. Και μέχρι να το ξανασηκώσουν, ο άλλος είχε ήδη χαθεί μέσα στο πλήθος.

Κι έτσι ο έρωτας έμεινε στη μέση.

Δεν έσπασε με θόρυβο. Δεν διαλύθηκε σε φωνές. Έμεινε εκεί, ανολοκλήρωτος, σαν τραγούδι που κόπηκε πριν φτάσει στο ρεφρέν.

Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό;

Ότι δεν τελείωσε ποτέ πραγματικά.

Γιατί οι έρωτες που τελειώνουν έχουν ένα σημείο να θυμάσαι. Μια στιγμή που λες «εκεί χάλασε». Μια σκηνή που μπορείς να την κλείσεις μέσα σου και να προχωρήσεις.

Εμείς δεν έχουμε τέτοια στιγμή.

Έχουμε μόνο μια αίσθηση.

Ότι κάτι μεγάλο ξεκίνησε και δεν πρόλαβε να ζήσει όσο του άξιζε. Ότι δυο άνθρωποι άγγιξαν κάτι αληθινό, αλλά δεν έμειναν αρκετά για να το δουν να μεγαλώνει ή να καταρρέει.

Κι έτσι μένει πάντα εκεί.

Σαν μια σκιά μέσα σου.

Όχι βαριά, όχι καταστροφική. Αλλά επίμονη. Σαν μια σκέψη που επιστρέφει αργά το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν και δεν υπάρχει τίποτα να σε αποσπά.

Τότε θυμάσαι.

Όχι το τέλος.

Αλλά όλα όσα δεν έγιναν.

Το φιλί που δεν δόθηκε ποτέ για τελευταία φορά. Την κουβέντα που δεν ειπώθηκε. Εκείνη τη στιγμή που θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα, αλλά πέρασε.

Και κάπως έτσι θα μείνουμε για πάντα αυτό που υπήρξαμε.

Όχι ένας έρωτας που τελείωσε.

Αλλά ένας έρωτας που έμεινε ανοιχτός.

Μια εκκρεμότητα.