Γιατί χρειάζεσαι συνέχεια επιβεβαίωση;

 

Ας το παραδεχτούμε! Όλοι μας έχουμε ανάγκη από επιβεβαίωση. Από το αν είμαστε αρκετά θελκτικοί μέχρι το πόσο έξυπνοι και σημαντικοί είμαστε. Αναζητούμε την εξωτερική ματιά που θα μας πει ότι αξίζουμε. Είναι ανθρώπινο. Σε έναν κόσμο που ζούμε μαζί με άλλους, φυσικά και λαμβάνουμε υπόψιν την άποψή τους, φυσικά και θέλουμε να τους αρέσουμε. Πότε όμως η ανάγκη μας αυτή γίνεται δυσλειτουργική προς τον ίδιο μας τον εαυτό; Όταν η ανασφάλεια που αισθανόμαστε για εμάς και την αξία μας είναι τόσο μεγάλη, ώστε χωρίς την εξωτερική αποδοχή αισθανόμαστε ασήμαντοι. Γιατί η επιβεβαίωση και η ανασφάλεια, συνήθως πάνε πακέτο. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.
Όταν αισθανόμαστε συνεχώς πως δεν είμαστε αρκετά όμορφοι, δεν έχουμε καταφέρει όσα οι γύρω μας, δεν είμαστε πολύ έξυπνοι κ.ο.κ., τότε η επιβεβαίωση από έξω γίνεται ζήτημα “ζωής και θανάτου”.

 Μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο υποτίμησης, θλίψης και ανάγκης από κάποιον άλλο να μας ανεβάσει την αυτοπεποίθηση. 

Για λίγο φυσικά. Γιατί αν δεν πιστεύουμε εμείς σε εμάς, όσο και να πιστέψουν οι γύρω, αργά ή γρήγορα καταλήγουμε πάλι από εκεί που ξεκινήσαμε.


Η ανασφάλεια είναι πιθανόν να πηγάζει από τα παιδικά μας χρόνια. Τότε που περιμέναμε με αγωνία την έγκριση, το μπράβο και το χαμόγελο στα χείλη των γονιών μας.

 Τότε που δεν ξέραμε τι είναι σωστό και τι λάθος και αγωνιούσαμε να μάθουμε αν τα κάνουμε όλα σωστά, αν είμαστε αρκετοί. Και σε πολλούς, αυτή η επιβεβαίωση δεν ήρθε ποτέ.

 Άντ’ αυτής ήρθε η κριτική. Μας έμαθαν τι δεν κάνουμε καλά, “φώτιζαν” ιδιαίτερα τις αδυναμίες μας με απώτερο σκοπό να μας ενδυναμώσουν ή να μας διορθώσουν.


Μόνο που με τα χρόνια αυτό είχε το αντίθετο αποτέλεσμα. Συνηθίσαμε να εστιάζουμε μόνο στα αρνητικά μας, στις ανεπάρκειές μας. Μας έγινε γνώριμο να μιλάμε άσχημα στον εαυτό μας. Να τον επικρίνουμε, να τον τιμωρούμε. Να του υπενθυμίζουμε συνεχώς πόσο λίγος είναι. Παράλληλα, ήρθε η αγάπη, όχι όμως η άνευ όρων. 

Παίρναμε προσοχή και υποστήριξη μόνο όταν ήμασταν “καλά” παιδιά. Όταν η συμπεριφορά μας ταίριαζε με τα θέλω και τις επιταγές των γονιών μας. Κι έτσι φτάνοντας στην ενηλικίωση, είχαμε πια ενσωματώσει όλη αυτή την ανασφάλεια. “Είμαι αρκετά καλός;”, “Αν δεν κάνω αυτό που μου ζητάνε, δε θα με αγαπάνε;”, “Με αποδέχονται για αυτό που είμαι ή πρέπει να προσποιούμαι και να προσαρμόζομαι;”

Φαντάζομαι, ότι αυτές οι δηλώσεις θα είναι γνώριμες για πολλούς. Είναι αυτοματοποιημένες σκέψεις, που τις “κατάπιαμε” αμάσητες. Τώρα όμως, δεν είμαστε πια παιδιά και αυτό ενέχει κάτι πολύ ωραίο. Έχουμε την ευθύνη του εαυτού μας πλέον. Μπορούμε μόνοι μας να ορίσουμε τι είναι σωστό και τι είναι λάθος, πώς θέλουμε να είμαστε, να υπάρχουμε και να πράττουμε. Κι αυτό μας δίνει ενδυνάμωση. Να πατάμε γερά στα πόδια μας και να μην περιμένουμε συνεχώς τι θα πουν οι άλλοι. Δεν είναι εύκολος δρόμος. Δεν αλλάζει η ανασφάλεια με έναν διακόπτη. Μπορεί όμως να δουλευτεί και να μην επηρεάζει ολόκληρη την ύπαρξή μας.