-------------------
Τώρα πια, θα έρχεσαι μόνο στα όνειρά μου δειλά δειλά
σαν εικόνα θεία και σαν ζωγραφιά
απ' τη λήθη του χρόνου θα προβάλεις χλωμή
μ' αναμνήσεις πολλές, αναμνήσεις βροχή.
Τώρα πια, θα έρχεσαι σαν οπτασία αχνά αχνά
η θύμησή σου θα μ' ανοίγει πληγές στη καρδιά,
οι αναμνήσεις θα πονούν, θα αιμορραγούν, θα στάζουν αίμα
μα εγώ θα σου λέω μείνε κι άλλο κοντά μου, κι ας ζω σε ψέμα
--------------------------
Τώρα πια, που ταξίδεψες στον κόσμο του ονείρου
η τροχιά του χρόνου σε παρασύρει σε χάος απείρου
όμως για μένα θα είσαι πλάι μου, θα είσαι πάντα εδώ
θα κυλάς στο αίμα μου, θα είσαι η ανάσα μου όσο υπάρχω και ζω.
------------------------------
Τώρα με αποσκευές γεμάτες αναμνήσεις
θα ταξιδεύω στο παρελθόν, επίπονα ταξίδια μνήμης
θα σε βρίσκω εκεί που συντρίβονται τα όρια του χρόνου
εκεί που ο χρόνος ρίχνει αλάτι σε ανοιχτές πληγές πόνου.
--------------
Μαρίζα Τσιτμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου