Για αιώνες οι άνθρωποι φόρτωσαν τον λύκο με τους πιο σκοτεινούς συμβολισμούς. Τον είπαν άγριο, αιμοβόρο, μοναχικό, επικίνδυνο…
Κι όμως, όποιος παρατηρήσει λίγο μια αγέλη καταλαβαίνει κάτι άλλο. Οι λύκοι ζουν μαζί, κινούνται μαζί, φροντίζουν ο ένας τον άλλον. Αγγίζονται, γλείφονται, σπρώχνονται παιχνιδιάρικα, ελέγχουν ο ένας την παρουσία του άλλου. Δεν είναι απλώς ζώα που κυνηγούν· είναι μια κοινωνία.
Στην αγέλη κανείς δεν υπάρχει μόνος του. Οι νεότεροι προστατεύονται, οι έμπειροι οδηγούν, οι τραυματισμένοι δεν εγκαταλείπονται εύκολα. Η επιβίωση είναι συλλογική υπόθεση.
Και έτσι συμβαίνει το παράδοξο. Το ζώο που η ανθρώπινη φαντασία έκανε σύμβολο της αγριότητας, πολλές φορές δείχνει μεγαλύτερη προσοχή στον διπλανό του από όση δείχνουμε εμείς οι ίδιοι.
Ίσως γιατί οι λύκοι γνωρίζουν κάτι που οι άνθρωποι συχνά ξεχνούν: ότι καμιά δύναμη δεν γεννιέται από τη μοναξιά. Η δύναμη γεννιέται από την αγέλη. Και από την ευθύνη να μην αφήνεις κανέναν πίσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου