Όσο ψηλώνουμε εμείς μέσα μας, τόσο πιο θορυβώδης γίνεται η σκιά μας γι’ αυτούς που αρνούνται να μετακινηθούν.
Σκέφτομαι ότι ενώ για κάποιους το να ξεφύγουμε από τα συνηθισμένα, να δοκιμάσουμε και να δοκιμαστούμε σε νέα πράγματα, γίνεται έμπνευση και απαλός άνεμος να τολμήσουμε να ανοίξουμε τα πανιά μας, για όσους μένουν αγκυροβολημένοι στο γνωστό κάτι τέτοιο προσομοιάζει με καταιγίδα.
Μπορεί αυτός να είναι ένας από τους λόγους για όσους αγνοούν την πορεία της εξέλιξης μας. Να βολεύονται στην παλιά μας εκδοχή, την ήσυχη, την ακίνδυνη, εκείνη που δεν ανατάραζε τα νερά της δικής τους μετριότητας.
Κι όσο ψηλώνουμε εμείς μέσα μας, τόσο πιο θορυβώδης γίνεται η σκιά μας γι’ αυτούς που αρνούνται να μετακινηθούν.
Ίσως επειδή κάθε δικό μας βήμα προς τα εμπρός τους καθρεφτίζει την δική τους στασιμότητα, υπενθυμίζοντας τους όσα δεν τολμούν να βιώσουν στη ζωή ενώ τα περιθώρια στενεύουν.
Και τότε γεννιέται μια λεπτή, σχεδόν αόρατη μοναξιά.
Μια μοναξιά που απλώνεται στις σχέσεις όπου το “εγώ” του άλλου καταλαμβάνει κάθε χώρο, αφήνοντας μόλις μια χαραμάδα για να ανασάνουμε. Και μοιραία οι δρόμοι μας χωρίζουν.
Ας θυμόμαστε όμως ότι μόνο μέσα σε αυτή τη σιωπηρή απόσταση, ανθίζει η πολύτιμη αίσθηση της ελευθερίας και το να συνεχίσουμε να γινόμαστε αυτό που πραγματικά είμαστε μοιάζει να είναι μονόδρομος.
Το πιο σημαντικό βήμα φροντίδας που θα κάνουμε ποτέ είναι να απομακρυνθούμε από ότι μας κρατά πίσω.
Πάντα μέσα από το κανάλι της αγάπης και της καλοσύνης,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου