Με αφορμη ανθρωπων που συνεχεια με ρωτανε: Αν υπάρχει Θεός, γιατί πεθαίνουν παιδιά από την πείνα; Γιατί υπάρχει τόση φτώχεια; Γιατί ο Θεός δεν κάνει κάτι;
Ασ δωσουμε λοιπον μια ξεκάθαρη απαντηση σε ολους αυτους….
Το ερώτημα είναι βαρύ. Και όταν βγαίνει από τα χείλη ενός ανθρώπου που πονά πραγματικά μπροστά στη δυστυχία, αξίζει σεβασμό. Όταν όμως χρησιμοποιείται εύκολα ως κατηγορία εναντίον του Θεού, τότε επιτρέψτε μου να θέσω κι εγώ ένα άλλο, πολύ πιο ενοχλητικό ερώτημα:
Πριν ρωτήσουμε πού είναι ο Θεός, μήπως πρέπει να ρωτήσουμε πού είναι ο άνθρωπος;
Ο κόσμος μας δεν στερείται μόνο τροφής. Στερείται δικαιοσύνης, αγάπης, μέτρου και συνείδησης. Την ίδια ώρα που άνθρωποι δεν έχουν ένα πιάτο φαγητό, άλλοι ξοδεύουν αμύθητα ποσά για χρυσά αυτοκίνητα, πανάκριβα κοσμήματα, ιδιωτικά αεροπλάνα, υπερπολυτελή σκάφη, επαύλεις και αντικείμενα που αγοράζονται όχι από ανάγκη αλλά για επίδειξη πλούτου.
Και ύστερα σηκώνουμε τα μάτια στον ουρανό και ρωτάμε με αγανάκτηση: «Θεέ, γιατί δεν ταΐζεις τα παιδιά;»
Συγγνώμη, αλλά τι ακριβώς περιμένουμε να κάνει ο Θεός; Να ανοίγει κάθε πρωί ο ουρανός και να πέφτουν βαλίτσες με χρήματα; Να καταργήσει την ανθρώπινη ελευθερία και να αρπάζει με θαυματουργικό τρόπο τα χρήματα από εκείνον που έχει, για να τα δίνει εκεί όπου λείπουν;
Ο Θεός έδωσε γη που καρποφορεί. Έδωσε στον άνθρωπο νου, επιστήμη, τεχνολογία και δυνατότητες που προηγούμενες γενιές ούτε μπορούσαν να φανταστούν. Και πάνω απ’ όλα έδωσε εντολή ξεκάθαρη:
«Ἐπείνασα γὰρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν» (Ματθ. 25,35).
Δεν είπε ο Χριστός: «Πείνασα και περίμενα από τον ουρανό να με ταΐσει». Είπε: «και μου δώσατε να φάω». Σε εμάς το είπε. Στον άνθρωπο.
Και ακόμη αυστηρότερα: «ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. 25,45).
Επομένως η πείνα του άλλου δεν είναι επιχείρημα εναντίον του Ευαγγελίου. Είναι πολλές φορές καταδίκη μας επειδή δεν εφαρμόσαμε το Ευαγγέλιο.
Μας είπε «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» και εμείς δημιουργήσαμε κοινωνίες στις οποίες ο ένας μπορεί να πετά τροφή και ο άλλος να ψάχνει να βρει τροφή. Μας είπε να μην αποθηκεύουμε θησαυρούς στη γη και εμείς κάναμε την επίδειξη του πλούτου κοινωνικό ιδανικό. Μας μίλησε για τον πλούσιο και τον Λάζαρο και εμείς εξακολουθούμε να αφήνουμε τον Λάζαρο έξω από την πόρτα μας.
Και μετά δικάζουμε τον Θεό!
Αυτό είναι το παράδοξο. Ο άνθρωπος παραβιάζει την εντολή του Θεού και στη συνέχεια κατηγορεί τον Θεό για τις συνέπειες της ανθρώπινης σκληροκαρδίας.
Βεβαίως, δεν οφείλεται κάθε φτώχεια αποκλειστικά στην ατομική απληστία. Υπάρχουν πόλεμοι, φυσικές καταστροφές, ξηρασίες, ασθένειες, διεφθαρμένα καθεστώτα, άδικες οικονομικές δομές και ολόκληρα πλέγματα αιτιών. Ο Χριστιανός δεν επιτρέπεται να απλοποιεί τον πόνο.
Αλλά ούτε επιτρέπεται να κρύβουμε τη δική μας ευθύνη πίσω από το ερώτημα «πού είναι ο Θεός;».
Γιατί ο Θεός πολλές φορές απαντά: «Εσύ πού είσαι;»
Όταν το παιδί πεινά, πού είσαι εσύ;
Όταν ο πρόσφυγας δεν έχει σπίτι, πού είσαι εσύ;
Όταν ο ηλικιωμένος δεν μπορεί να αγοράσει τα απαραίτητα, πού είσαι εσύ;
Όταν εκατομμύρια άνθρωποι περισσεύουν τροφή και αγαθά και εκατομμύρια άλλοι στερούνται τα στοιχειώδη, γιατί απαιτούμε από τον Θεό να διορθώσει θαυματουργικά εκείνο που εμείς αρνούμαστε να διορθώσουμε με την αγάπη και τη δικαιοσύνη;
Ο Θεός δεν δημιούργησε τον άνθρωπο ρομπότ. Του έδωσε ελευθερία. Και η ελευθερία είναι φοβερό δώρο, επειδή μπορεί να γίνει αγάπη αλλά μπορεί να γίνει και απληστία. Μπορεί να χτίσει νοσοκομεία και μπορεί να κατασκευάσει όπλα. Μπορεί να ταΐσει ένα παιδί και μπορεί να ξοδέψει το αντίστοιχο φαγητό χιλιάδων ανθρώπων για λίγες ώρες επίδειξης.
Μην απαιτούμε λοιπόν από τον Θεό να καταργήσει την ανθρώπινη ελευθερία κάθε φορά που εμείς τη χρησιμοποιούμε εναντίον του συνανθρώπου μας.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενοχλητικό.
Πολλοί ρωτούν: «Γιατί ο Θεός επιτρέπει να πεινά αυτό το παιδί;»
Πόσοι όμως, αφού κάνουν αυτή την ερώτηση, στερήθηκαν κάτι πραγματικά δικό τους για να χορτάσει ένα παιδί;
Είναι πολύ εύκολο να χρησιμοποιούμε τον πόνο των φτωχών ως φιλοσοφικό επιχείρημα εναντίον του Θεού. Πολύ δυσκολότερο είναι να ανοίξουμε το πορτοφόλι μας, το σπίτι μας, τον χρόνο μας και την καρδιά μας.
Γι’ αυτό, πριν υψώσουμε το δάχτυλο προς τον ουρανό, ας κοιτάξουμε τα χέρια μας.
Είναι ανοιχτά ή κλειστά;
Και πριν ρωτήσουμε «Θεέ μου, γιατί δεν κάνεις κάτι;», ας έχουμε το θάρρος να ακούσουμε την απάντηση του Ευαγγελίου:
«Σου έδωσα μάτια για να δεις. Καρδιά για να πονέσεις. Χέρια για να προσφέρεις. Νου για να βρεις λύσεις. Αγαθά για να μοιραστείς. Και σου είπα ότι στο πρόσωπο του πεινασμένου θα συναντήσεις Εμένα. Εσύ τι έκανες;»
Ίσως λοιπόν στη μέλλουσα Κρίση το ερώτημα να μην είναι δικό μας προς τον Θεό:
«Γιατί επέτρεψες να υπάρχει πείνα;»
Ίσως το ερώτημα να είναι του Χριστού προς εμάς:
«Εγώ πείνασα. Εσύ γιατί με άφησες νηστικό;»
Και τότε δεν θα αρκεί καμία φιλοσοφία.
Γιατί ο πεινασμένος είχε πρόσωπο.
Και το πρόσωπο αυτό, όπως μας αποκάλυψε ο ίδιος ο Χριστός, ήταν το δικό Του.
Αρχμ Χριστοδουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου