Τα χνάρια των ονείρων μας ξεθώριασαν στις λεωφόρους που χαράξαμε, οι αναμνήσεις αναλλοίωτες σφραγίζουν κάθε χαραμάδα λήθης κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια ...Απόψε δε θα βγω στους δρόμους να σε ψάξω, και ξέρεις γιατί; Γιατί αυτό το βράδυ νιώθω ότι είσαι εδώ...δίπλα μου...όπως τότε, πριν "φύγεις"..
Δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω ότι έχεις "φύγει" κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια...εγώ πάντα θα ψάχνω στα παλιά στέκια μας για να σε δω, πάντα θα περνώ απ' τους δρόμους που περνούσες...θα εξακολουθώ να ψάχνω με το βλέμμα περαστικούς μήπως κάποια σιλουέτα, σου μοιάζει...γιατί ζω με τη ψευδαίσθηση ότι κάπου πήγες για δουλειά και θα ξανάρθεις....έτσι ξεγελώ τις μέρες και τις νύχτες μου, έτσι περνούν τα χρόνια της μοναξιάς μου...Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου