Ο Αντώνης Βεζυρόπουλος ήταν ο βοσκός που κρατούσε τα Ίμια ελληνικά

Ο Ιανουάριος του 1996 έφερε τα Ίμια με βίαιο τρόπο στην επικαιρότητα αλλά μαζί και την ιστορία ενός ανθρώπου που οι βραχονησίδες ήταν η καθημερινότητά του.


Η επέτειος των Ιμίων φέρνει στο νου μας πληθώρα εικόνων. Μια σειρά από κρίσιμες στιγμές στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας που κόβει σαν τομή τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ίσως και την εικόνα που έχουμε για εμάς, για την Ελλάδα ως έθνος.

Για κάποιους, ήταν μειοδοσία, για άλλους, η σημαία πάρθηκε από τον αέρα και το θέμα τελειώνει εκεί. Συναίσθημα ενάντια στην ψυχρή λογική. Τρεις άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους στο καθήκον, εκτελώντας εντολές. Ένα σκηνικό που «στοιχειώνει» για χρόνια τον εθνικό μας βίο ως μάθημα ή ως τραγική αποτυχία του πολιτικού συστήματος.

Οι Τούρκοι δημοσιογράφοι λίγο πριν υψώσουν την σημαία της χώρας τους | Facebook

Αν δεν υπήρχε το 1996, κανείς δεν θα ήξερε για τα Ίμια. Θα ήταν μια από τις πολλές βραχονησίδες της Ελλάδας που οι ψαράδες και οι βοσκοί χρησιμοποιούν ως γεωγραφικό τοπόσημο, ως μέρος του επαγγέλματός τους. Ως μέρος της καθημερινότητάς τους πιο σωστά. Για εμάς, ήταν παραβίαση της εδαφικής κυριαρχίας. Για τους Τούρκους, ήταν ένα επικίνδυνο παιχνίδι της πολιτικής ηγεσίας τους.

Για τους ανθρώπους γύρω από τα Ίμια, ήταν μια εισβολή στον «προνομιακό χώρο» που έχουν για τα κοπάδια τους. Οι (σχεδόν) μόνιμοι κάτοικοι των βραχονησίδων ήταν εκείνη την εποχή λίγα αιγοπρόβατα. Ίσως εν τέλει η πρώτη άμυνα της χώρας να ήταν τα…κέρατά τους!

Μια τέτοια μορφή, που δεν υπάρχει τόσο στην ιστορική αφήγηση, προκύπτει από την αναζήτηση. Ο Αντώνης Βεζυρόπουλος ήταν ένας βοσκός με 28 κατσίκια που τα είχε στα Ίμια και τα επισκεπτόταν περίπου μια φορά την εβδομάδα κουβαλώντας τροφή και νερό.

Ιμια | EurokinissiΗ μοίρα αυτών των…κατοίκων ήταν να καταλήξουν στο πασχαλινό τραπέζι των Καλύμνιων. Ο θρυλικός βοσκός των Ιμίων έφτανε στην περιοχή συνοδεία του Πολεμικού Ναυτικού αφού μετά τα δραματικά γεγονότα του Ιανουαρίου 1996 υπήρχε στρατιωτική επιτήρηση.

 Ο ίδιος δίνει την εικόνα που επικρατούσε στην περιοχή με τους Τούρκους και Έλληνες ψαράδες. «Τους ψαράδες τους στέλνουν, δεν έρχονται από μόνοι τους κι είναι φοβισμένοι. Καμιά φορά η τουρκική ακτοφυλακή πλησιάζει και τους Έλληνες ψαράδες που ψαρεύουν κοντά στα Ίμια και τους κόβει τσατισμένη τα δίχτυα» δήλωνε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Διατηρούσε τα κατσίκια του στα Ίμια από το 1984 και πηγαινοερχόταν με τη μικρή βάρκα του ξεκινώντας από την Κάλυμνο.  

Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια φτωχή οικογένεια στην Ψέριμο. Έχασε τον πατέρα του σε μικρή ηλικία. Η μητέρα του δούλευε στο εργοστάσιο του νησιού κουβαλώντας ξύλα. Ο ίδιος ήταν στα χωράφια μαζί με τον αδερφό του. Εκείνη τη νύχτα που τα Ίμια βρέθηκαν στο επίκεντρο, έτρεξε στο λιμεναρχείο μόλις έμαθε τα νέα.

Ζήτησε από τον αξιωματικό να πάει στο νησί για να δει τα ζώα του. «Με συνόδευε το δικό μας πλοίο. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να με κυκλώσουν με τα δικά τους και με ελιγμούς θέλησαν να με βυθίσουν αλλά δεν τα κατάφεραν» έλεγε χρόνια μετά.

Συνέχισε να πηγαίνει στα Ίμια μέχρι το 2005 ακόμη και με θυελλώδεις ανέμους, με τις συνεχείς παρενοχλήσεις των Τούρκων. «Τους έσπαγα τον τσαμπουκά» δήλωνε με μια κρυφή υπερηφάνεια. Τα χρόνια πέρασαν και κουρασμένος πια πήρε τα ζώα του από τα Ίμια. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών το 2021.

Το τελευταίο παράπονό του αφορούσε την κατάργηση του κονδυλίου που του έδινε το κράτος για τη βενζίνη ώστε να πηγαίνει στις βραχονησίδες. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το Ελεγκτικό Συνέδριο ζήτησε πίσω το ποσό μετά τον θάνατό του…