Όταν παραδίδεις τον προσανατολισμό σου..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Δεν γίνεται απότομα. Δεν κάνει θόρυβο. Δεν πέφτουν τοίχοι.
Γίνεται σιωπηλά, ύπουλα, σχεδόν ευγενικά. Τη μέρα που αφήνεις κάποιον άλλον να αποφασίζει προς τα πού κοιτάς. Τη μέρα που σταματάς να ρωτάς τον εαυτό σου και περιμένεις ένα νεύμα απ’ έξω για να κινηθείς.

Ο άνθρωπος που μπαίνει έτσι στη ζωή σου δεν μοιάζει επικίνδυνος. Δεν έρχεται σαν απειλή. Έρχεται σαν σταθερότητα. Σαν απάντηση. Σαν κάτι που σε ησυχάζει. Και κάπου εκεί γίνεται λάθος. Όχι γιατί αγαπάς. Αλλά γιατί του αναθέτεις κάτι που δεν του ανήκει. Να σου δείχνει πού πας.

Στην αρχή νιώθεις ασφαλής. Λες “εδώ είμαι”. Μετά αρχίζεις να μπερδεύεσαι. Κάτι δεν κουμπώνει, αλλά το προσπερνάς. Μαθαίνεις να διορθώνεις τη διαδρομή σου για να μη χαλάσεις τη σχέση. Μαθαίνεις να αμφιβάλλεις για το ένστικτό σου. Να σιωπάς όταν κάτι μέσα σου φωνάζει. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, περπατάς με ξένες οδηγίες.

Η ρήξη δεν έρχεται με κραυγές. Έρχεται όταν συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις πια πού βρίσκεσαι αν ο άλλος δεν είναι εκεί. Ότι χωρίς τη δική του παρουσία όλα μοιάζουν άναρχα. Ότι έχεις ξεχάσει πώς αποφασίζεις μόνη σου. Αυτό είναι το πραγματικό σοκ. Όχι η απώλεια του άλλου, αλλά η απώλεια της κατεύθυνσής σου.

Και τότε πονάς διπλά. Πονάς γιατί έφυγε. Και πονάς γιατί μαζί του έδωσες κάτι που δεν έπρεπε να παραδώσεις. Την ευθύνη του εαυτού σου.

Εκεί γεννιέται η ωμότητα, η κυνικότητα που λένε οι πολλοί. Όχι σαν σκληρότητα προς τους άλλους, αλλά σαν αλήθεια προς εσένα. Ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι σημείο αναφοράς για τη ζωή σου. Ότι η αγάπη δεν είναι πυξίδα, είναι πορεία δίπλα σου. Ότι όποιος σε θέλει, δεν σε κατευθύνει. Σε συναντά.

Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλες δηλώσεις, αρχίζεις πάλι να στέκεσαι. Να διαλέγεις. Να χάνεσαι και να βρίσκεσαι με δικά σου λάθη. Γιατί καλύτερα να παραπατάς με λάθη δικά σου, παρά να περπατάς ίσια σε δρόμο που δεν διάλεξες ποτέ.