Αν αξίζει, θα έχει γαλήνη

Και όχι 278 σημειώσεις στο κινητό για το τι δεν σου άρεσε πάλι σήμερα



Ο γείτονας σήμερα στις 8 διάλεξε να ξυπνήσουμε όλοι στην πολυκατοικία με ένα ποτ πουρί από Μέλισσες, η Αναστασία μοιράστηκε μαζί μου με μερικά ηχητικά μηνύματα την αγωνία της και το σφίξιμο που νιώθει με μία μεγάλη αλλαγή και ο Λουκάς μου θύμισε πως αν πρέπει να κρατήσεις μόνο ένα κριτήριο για το αν μια σχέση αξίζει, δεν είναι η χημεία, δεν είναι το γέλιο, ούτε το σεξ, ούτε το πόσα κοινά έχετε. Είναι η γαλήνη. Κι όλο αυτά μέχρι να φάω πρωινό.

Όμως, όσο ετοιμαζόμουν για τη δουλειά, όσο διάλεγα μπλούζα και παπούτσια κι όσο ο Χρήστος Μάστορας μας εξηγούσε ”Μα εγώ θα ‘μαι εδώ, θα γεμίζω το κενό κι ό,τι άφηνες μισό για χρόνια, στης ζωής το χορό πρέπει πάντα να ‘ναι δυο κι άμα πέσεις, θα σε πιάσω πάλι εγώ”

 σκεφτόμουν πως η Αναστασία θα βρει πολύ γρήγορα τον ενθουσιασμό της ξανά με το νέο κεφάλαιο της ζωής της και πως οι σχέσεις δεν πρέπει να κρίνονται από το «ναι, αλλά δεν τσακωνόμαστε» αλλά από τη γαλήνη που δίνει ο ένας στον άλλον. Αυτή την παράξενη ησυχία που σκεπάζει τις μέρες με ασφάλεια. Η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να προστατευτείς από τίποτα. Ούτε από εκείνον. Ούτε από εσένα.

Η σχέση που δεν σε κρατάει σε επιφυλακή κι εγρήγορση

Στην πραγματικότητα, δεν ψάχνεις κάποιον που θα σου προκαλεί πεταλούδες κάθε ώρα και στιγμή. Ποιος το αντέχει αυτό το εφέ και τις παρενέργειές του για καιρό; Μήπως ψάχνεις κάποιον που δεν θα σου προκαλεί κρίση πανικού όταν δεις το όνομά του στην οθόνη; Μήπως δεν θες άλλον έναν άνθρωπο που πρέπει να διαβάσεις πίσω από τις λέξεις του ή να κάνεις reverse engineering στο γιατί απάντησε με χαχα;

Θες εκείνον που, όταν σου λέει κάτι, το πιστεύεις. Όχι επειδή είναι τέλειος. Αλλά επειδή νιώθεις ασφαλής, κι αυτή η ασφάλεια φέρνει γαλήνη. Και η γαλήνη σε κάνει να αναπνέεις καλύτερα. Και όταν αναπνέεις καλύτερα, δεν καταλήγεις να βγάζεις 57 εκδοχές του εαυτού σου για να τον πείσεις ότι είσαι “αρκετή”.
Το drama είναι sexy μόνο στις ταινίες

Εγώ στο μεταξύ ετοιμάστηκα, οι Μέλισσες επέμεναν πως ”Έλεγες πως μ’ αγαπάς μα ελπίδες μου χρωστάς, Έλεγες να μη σε αφήσω μόνο εσένα να αγαπήσω” και θυμήθηκα αφενός να μην ξεχάσω να πάρω μαζί μου μπουκάλι με νερό αφετέρου πως κάποτε είχαμε ταυτίσει το «δυνατό» με το δύσκολο. Ότι αν δεν έχει ένταση, πάθος και μία μικρή αίσθηση ότι κάπου μεταξύ μας υπάρχει και λίγο σαμποτάζ, τότε δεν είναι αληθινό. Μας έφταιγαν οι ρομαντικές κομεντί, μας έφταιγαν τα τραγούδια, μας έφταιγαν και τα ζώδια. Δεν έφταιγε κανείς. Απλά, τώρα μεγαλώσαμε.

Δεν θέλουμε κάποιον να μας «ανάβει φωτιές». Θέλουμε κάποιον που θα τις σβήνει. Που θα κάθεται δίπλα μας, όχι πάνω μας. Που δεν θα μας ζητάει να αποδείξουμε την αγάπη μας με σκηνικά, αλλά με το πώς γελάμε όταν είμαστε μαζί του χωρίς να φοβόμαστε τίποτα. Είναι ο άνθρωπος που κάθεται δίπλα μας και μας δίνει χώρο να είμαστε, χωρίς να το φωνάζει. Είναι αυτή η αίσθηση ότι αν αύριο γκρεμιστεί ο κόσμος, θα στείλει πρώτος μήνυμα και θα πει “είσαι καλά;” πριν πει “είδες τι έγινε;”

Η γαλήνη είναι ήσυχη. Σαν βαθιά ανάσα μετά από sprint, σαν ύπνος σε καθαρά σεντόνια, σαν να επιστρέφεις σπίτι και να μην χρειάζεται να εξηγείς τίποτα.
Αν αξίζει, θα σε ησυχάζει

Όχι πάντα. Όχι κάθε μέρα. Μία σχέση που θα είναι τόπος ανάπαυσης, όχι άλλος ένας πόλεμος να κερδιθεί. Και ίσως τελικά αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα. Να το καταλάβεις όταν έρθει. Να μην το υποτιμήσεις επειδή δεν κάνει πάταγο. Να μην το προσπεράσεις επειδή δεν έχει δράμα και plot twists. Να το αναγνωρίσεις για αυτό που είναι: η μόνη μορφή αγάπης που δεν σε εξουθενώνει.

Αν αξίζει, θα έχει γαλήνη. Και ό,τι δεν έχει, ίσως απλώς να μην άξιζε ποτέ. Ας γράψει κάτι ο Χρήστος Μάστορας και για αυτό.