Ήθελα να γύριζαν τα χρόνια πίσω και να ξαναγινόμουν παιδί....για λίγο
Για να σου πω όσα δεν τόλμησα τότε, κι εσύ.....να με πιστέψεις...
Για τα όνειρα εκείνα που έγιναν αστέρια και σβήσανε...
Για τα δάκρυα εκείνα που έγιναν χείμαρρος ψυχής....αλλά εσύ ποτέ δεν είδες
Να σου πω για όλα αυτά τα χρόνια που φύγανε χωρίς εσένα που αγάπησα, κι άφησαν μια γκρίζα καταχνιά στη ζωή μου....
Να σου πω πόσα βράδια έμεινα ξάγρυπνη και σκεφτόμουν εσένα...Να σου πω όσα κρατούσα μέσα μου. Τα σ' αγαπώ που ποτέ δεν τόλμησα να σου πω, ενώ υποκρινόμουν την αδιάφορη κάθε φορά που συναντιόμασταν τυχαία, ποτέ δεν βρήκα το θάρρος να σου εκμυστηρευτώ τα συναισθήματα που ένιωθα στη ψυχή μου, κι ας χτυπούσε η καρδιά μου κάθε φορά που σε έβλεπα σαν να προσπαθούσε να δραπετεύσει από το στήθος... Δεν ξέχασα ποτέ τα υπονοούμενα που άφηνες για ότι ένιωθες τότε για μένα, κι εγώ έκανα ότι δεν καταλάβαινα από εγωισμό.
Τόσα λάθη , πόσα χρόνια... χαθήκαμε από πείσματα νεανικά, σε δρόμους διαφορετικούς νοσταλγώντας το χθες των ονείρων μας...
Μαρίζα Τσιτμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου