Ο ποιητής...μόνος...πάντα μόνος...η ζωή περνάει....οι ρυτίδες,γίνονται χρόνια...τα καλοκαίρια...αιωνιότητες.....τα μάτια του ποτέ δεν δάκρυσαν....μεγάλα...μάτια...που μέσα τους χάνονται...όλες οι θάλασσες του κόσμου...θέλει να πάψει να γράφει...μα δεν μπορεί....θέλει να ζει για πάντα...με τα ποιήματά του...όταν δεν θα είναι πιά, σε αυτόν τον κόσμο.....μα αφήνει πίσω του,μια πίκρα μεγάλη...που κανείς δεν μπορεί να την καταλάβει...γιατί κρύβεται, βαθειά μέσα στην ψυχή του....από τα αγκάθια και τα ρόδα του....
.λουλουδίζει ο κάμπος....μα είναι αργά...γιατι η ζωή του πέρασε....και την έζησε....μόνος...πάντα μόνος..... "Αναστασία Βάθη"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου