Image by Adina Voicu from Pixabay Η ζωή είναι ένα σύντομο ταξίδι, Ζήσε το
Δουλεύεις 8 ώρες για να ζήσεις 3.
Δουλεύεις 5 μέρες για να απολαύσεις 2.
Δουλεύεις 8 ώρες για να φας σε 15 λεπτά.
Δουλεύεις 8 ώρες για να κοιμηθείς 6…
Δουλεύεις όλο το χρόνο μόνο για να πάρεις μια ή δύο εβδομάδες διακοπές.
Δουλεύεις όλη σου τη ζωή για να συνταξιοδοτηθείς στα γεράματα.
Και κοίτα μόνο τις τελευταίες σου ανάσες.
Τελικά, συνειδητοποιείς ότι η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια παρωδία του εαυτού σου που εξασκείς τη δική σου λήθη.
Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ την υλική και κοινωνική δουλεία που δεν βλέπουμε πια τις αλυσίδες..
Αλυσίδα πάνω στην οποία δένεσαι οικειοθελώς είναι η ρουτίνα των αυτοματισμών που έχεις βάλει στην θέση της έκπληξης και της χαράς, ή της χαρμολύπης.
Και μετά με ρωτάς:
«Γιατί όσο μεγαλώνω ο χρόνος της ζωής μου περνάει σαν αστραπή;! Δεν κατάλαβα πότε ήμουν νιος και γέρασα!…»
Και οι εκκρεμότητες μας συσσωρεύονται σαν χιονοστιβάδα και μας πλακώνουν.
Και μετά είπες πως ήθελες να ζήσεις, αλλά δεν το τόλμησες.
Κι εκείνο που στο τέλος σε στοιχειώνει είναι το θάρρος που δεν βρήκες, οι στιγμές και τα συναισθήματα που δεν έζησες.
Τα δάκρυα που δεν σκούπισες γιατί δεν έτρεξαν απ’ τα μάτια σου.
Οι εσωτερικές διαδρομές που δεν διάβηκες.
Η ζωή είναι ένα σύντομο ταξίδι,
Ζήσε το.
Αν θες το τέλος σου να είναι ολοκλήρωση. Όχι απλά ένας θάνατος ρουτίνας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου