
Πόσος πόνος μπορεί να προκληθεί στη ψυχή από ένα μοιραίο πάθος !
Ο χωρισμός από μια σχέση πάθους, ο πόνος του άπιαστου ονείρου...γίνεται εκκωφαντικός σπαραγμός σιωπής ... Πόσο επίπονο είναι το τέλος μιας ερωτικής παθιασμένης αγάπης...
μοιάζει με πένθιμη σιγή μιας νεκρής πόλης...
όταν έρχεται στη σκέψη σου η φωνή, ο μυστικός διάλογος των βλεμμάτων, το άρωμα...το άγγιγμα της παρουσίας, ο πόθος της ανάσας...σαν ένας πίνακας γκρίζος, θλιβερός. κι όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου αυτός ο πίνακας υπάρχει παντού.... Σε έναν τέτοιο χωρισμό, νιώθεις θύμα, και θύτης , νιώθεις σαν ένας «ζωντανός νεκρός» μάρτυρας της καταστροφής των ονείρων σου, αλλά και θύμα της συντριβής που έχει συντελεστεί στον εσωτερικό σου κόσμο.Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου