Θυμάμαι τις γειτονιές μας όταν ήμασταν παιδιά. Ήταν όμορφες, γεμάτες δέντρα και λουλούδια και εμείς μικρά που παίζαμε τριγύρω. Τα σπίτια ήταν πάντα ‘ανοιχτά’ για όλους και οι γείτονες αγαπημένοι και πρόθυμοι να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο. Μεταφέρεσαι όμως στο σήμερα και αυτή η ‘εικόνα’ δυστυχώς είναι τελείως διαφορετική. Γιατί όμως άλλαξαν τόσο πολύ τα πράγματα;
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
Βγαίναμε τότε κάθε απόγευμα -μετά το διάβασμα- και παίζαμε με τις ώρες κρυφτό, κυνηγητό, μήλα, κουτσό, σχοινάκι. Ερχόντουσαν και τα παιδιά από τις διπλανές γειτονιές και γινόμασταν όλοι μια παρέα. Όταν διψούσαμε όλο και κάποια μαμά της παρέας-γειτονιάς μας πρόσφερε κάτι να δροσιστούμε, το ίδιο συνέβαινε και όταν θέλαμε να φάμε κάτι. Τα σαββατοκύριακα ήταν η καλύτερη μας, καθώς μπορούσαμε να παίζουμε ατέλειωτες ώρες. Σήμερα δυστυχώς δεν το συναντάς αυτό σε καμμιά γειτονιά. Τα παιδιά ή θα έχουν φορτωμένο πρόγραμμα με πολλές δραστηριότητες, ή θα ασχολούνται όλη μέρα με κάποιο τάμπλετ ή κινητό. Προτιμούν η επικοινωνία με τους φίλους τους να είναι ‘εικονική’ αντί ‘ζωντανή’. Ίσως ένας ακόμα παράγοντας που άλλαξε να είναι και το ότι οι γονείς φοβούνται να βγαίνουν τα παιδιά να παίζουν έξω.
ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ
Το επόμενο που παρατηρούμε είναι πως δεν υπάρχει καλή σχέση μεταξύ των γειτόνων. Κάποτε λέγανε πως ο γείτονας είναι ο καλύτερος φίλος σου, γιατί αν σου συμβεί κάτι, είναι ο πρώτος που μπορεί να έρθει να σε βοηθήσει. Πως μπορεί όμως αυτό να ισχύει σήμερα, όταν τις περισσότερες φορές δεν μιλάνε ή ακόμα χειρότερα δεν γνωρίζονται; Επίσης πολλά πράγματα φέρνουν ένταση και έχθρες, όπως για παράδειγμα οι θέσεις πάρκινγκ ή η καθαριότητα. Υπάρχει τόσος εγωισμός που εμποδίζει τους ανθρώπους να σκεφτούν το συλλογικό καλό και ενισχύεται μόνο το ατομικό.Ο κόσμος έχει χάσει την υπομονή του και του είναι πιο εύκολο να μαλώνει από το να συμβιβάζεται.
Ολοκληρώνοντας τις σκέψεις μου, εύχομαι να ξαναδούμε κάποια στιγμή ωραίες γειτονιές, τόσο σε εικόνα όσο και σε ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου