Υπάρχουν χωρισμοί που δεν έχουν τραγούδια αφιερωμένα σε αυτούς. Δεν έχουν επετείους, ούτε εκείνη τη συνηθισμένη ερώτηση «τι έγινε τελικά με εσάς;». Δεν έχουν καν το δικαίωμα να αντιμετωπιστούν σαν κανονικοί χωρισμοί. Γιατί όταν χάνεις μια φίλη, οι περισσότεροι θα σου πουν πως έτσι είναι η ζωή. Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι δρόμοι χωρίζουν, οι φιλίες κάνουν τον κύκλο τους.
Μόνο που εσύ δεν πίστευες ποτέ πως αυτή η φιλία είχε ημερομηνία λήξης.
Ήταν ο άνθρωπος που φανταζόσουν δίπλα σου στα εξήντα, να πίνετε καφέ και να σχολιάζετε τους πάντες. Να γελάτε με τα ίδια αστεία που κανείς άλλος δεν καταλάβαινε. Να θυμάστε παλιούς έρωτες, κακές αποφάσεις, ξενύχτια και εκείνες τις εποχές που νομίζατε πως τα ξέρατε όλα. Είχες θεωρήσει δεδομένο ότι, όσα κι αν άλλαζαν στη ζωή, εκείνη θα ήταν ένα από τα πράγματα που θα έμεναν ίδια.
Βιβλία Βιολογίας
Και ίσως αυτό να πονάει περισσότερο. Όχι ότι έχασες μια φίλη. Αλλά ότι έχασες ένα ολόκληρο μέλλον που είχες ήδη φτιάξει στο μυαλό σου.
Μεγαλώσαμε βλέποντας το Friends. Έξι φίλους σε έναν καναπέ, να ερωτεύονται, να χωρίζουν, να κάνουν λάθη, να παντρεύονται, να αποκτούν παιδιά, αλλά πάντα να επιστρέφουν ο ένας στον άλλον. Στο Central Perk υπήρχε πάντα μια θέση για όλους. Και κάπως έτσι πιστέψαμε πως οι μεγάλες φιλίες είναι αυτό ακριβώς. Μια σταθερά μέσα στο χάος. Μια οικογένεια που διαλέξαμε μόνοι μας.
Αλλά η πραγματική ζωή δεν έχει σεναριογράφους να φροντίζουν ώστε όλοι να συμφιλιωθούν πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους. Και κάποιες φορές, η δική σου Monica δε θα είναι εκεί όταν τη χρειαστείς. Η Rachel σου θα γίνει κάποια που δεν αναγνωρίζεις πια. Ή μπορεί να γίνεις εσύ κάποια που εκείνη δεν μπορεί να καταλάβει.
Δε χρειάζεται πάντα να υπάρχει προδοσία. Δε χρειάζεται ένας μεγάλος καβγάς, μια ασυγχώρητη κουβέντα ή μια δραματική τελευταία συνάντηση. Μερικές φιλίες τελειώνουν αργά. Με μηνύματα που αραιώνουν. Με πράγματα που σταματάς να μοιράζεσαι. Με μια απόσταση που στην αρχή μοιάζει προσωρινή, μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις πια τι συμβαίνει στη ζωή της.
Και το πιο παράξενο είναι ότι μπορεί να συνεχίζεις να την αγαπάς.
Να βλέπεις κάτι αστείο και το πρώτο σου ένστικτο να είναι να της το στείλεις. Να περνάς από το αγαπημένο σας μαγαζί και να θυμάσαι πού καθόσασταν. Να μαθαίνεις κάτι σημαντικό και για ένα δευτερόλεπτο να ξεχνάς ότι δεν είναι πια ο άνθρωπος που θα πάρεις πρώτο τηλέφωνο. Γιατί ο χωρισμός μιας φιλίας δε σημαίνει μόνο ότι χάνεις τον άλλον. Χάνεις και μια εκδοχή του εαυτού σου. Εκείνη που υπήρχε όταν ήσασταν μαζί. Εκείνη που μπορούσε να είναι γελοία, ευάλωτη, υπερβολική, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα.
Κι έπειτα έρχεται η δύσκολη συνειδητοποίηση. Ότι το «για πάντα» δεν ήταν απαραίτητα ψέμα. Ήταν απλώς κάτι που πιστεύατε αληθινά όταν το λέγατε. Ίσως τελικά να μη γεράσετε μαζί. Να μη βρεθείτε ποτέ να συζητάτε για τα εγγόνια σας, να μη γελάσετε με τα γκρίζα μαλλιά σας, να μη θυμηθείτε παρέα όλες τις ιστορίες που κάποτε ορκιστήκατε πως δε θα ξεχάσετε. Αυτό, όμως, δεν ακυρώνει όσα υπήρξατε.
Στο τελευταίο επεισόδιο του Friends, οι έξι φίλοι αφήνουν τα κλειδιά τους πάνω στον πάγκο και βγαίνουν από το διαμέρισμα. Είναι μια σκηνή που όταν ήμασταν μικρότεροι βλέπαμε σαν το τέλος μιας αγαπημένης σειράς. Μεγαλώνοντας καταλαβαίνουμε πως είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι η στιγμή που αποδέχεσαι ότι ακόμα και τα πιο όμορφα κεφάλαια κάποτε τελειώνουν.
Και ίσως η ενηλικίωση να είναι κι αυτό. Να μάθεις να αποχαιρετάς ανθρώπους που κάποτε δεν μπορούσες να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτούς. Να τους κρατάς μέσα σου χωρίς να τους κρατάς με το ζόρι δίπλα σου. Και να μπορείς κάποια μέρα να πεις, χωρίς θυμό, χωρίς πίκρα, ίσως μόνο με λίγη νοσταλγία:
Δε γεράσαμε μαζί, όπως λέγαμε. Αλλά χαίρομαι που μεγαλώσαμε μαζί, έστω για ένα κομμάτι της ζωής μας.
Συντάκτης: Ερμιόνη Φράγκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου