Δεν άλλαξε. Απλώς έμαθε να προστατεύεται.

Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος

Κι αν γίνεις τελικά αυτό που προσπαθούσες να μην είσαι;

Θα σας πω μια ιστορία. Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που σκεφτόταν συνέχεια τους άλλους. Πρόσεχε πώς θα μιλήσει και φίλτραρε τις σκέψεις του, για να μην πει κάτι που θα μπορούσε να τους δυσαρεστήσει. Ήταν υποστηρικτικός και του άρεσε να βοηθά τους γύρω του, ιδιαίτερα εκείνους που είχαν ανάγκη.

Μότο του ήταν ότι «το να δίνεις δεν μπορεί να είναι λάθος». Είχε πάρει πολλή αγάπη στην παιδική του ηλικία και ήξερε να την εκτιμά, αλλά κυρίως να τη δίνει. Δεν ήταν τέλειος άνθρωπος. Είχε κι αυτός τα ελαττώματά του, αλλά μπορούσε να καταλάβει, να δικαιολογήσει και να συγχωρήσει τους άλλους. Γιατί τα έκανε όλα αυτά; Έτσι είχε μάθει και με αυτόν τον τρόπο αισθανόταν καλύτερα.

Κάποια στιγμή, όμως, άρχισε να αλλάζει. Και τότε άρχισαν όλοι να αναρωτιούνται το γιατί. Η απάντηση ήταν πολύ απλή. Είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι η ευγένεια, η καλοσύνη και ο σεβασμός δεν ήταν δεδομένα στις σχέσεις του με τους άλλους.

Φυσικά, υπήρχαν οι δικοί του άνθρωποι που τον αγαπούσαν, τον φρόντιζαν και τον σέβονταν. Τι γινόταν, όμως, με τους υπόλοιπους;

Αρκετοί, ακόμη και άνθρωποι που θεωρούσε κοντινούς του, δεν έδειχναν την ίδια διάθεση ή τον ίδιο σεβασμό. Η ενσυναίσθηση έμοιαζε γι’ αυτούς με άγνωστη λέξη. Όσο για τους πιο μακρινούς, εκείνοι δεν έμπαιναν καν στον κόπο να φιλτράρουν τα λόγια τους. Όταν ήθελαν να πουν κάτι αρνητικό, το έλεγαν κατάμουτρα και, φυσικά, χωρίς “αναισθητικό”.

Και τότε ήρθε η στιγμή της αλλαγής. Είναι εκείνη η ώρα που σταματάς να σκέφτεσαι διαρκώς πώς θα πάρει ο άλλος αυτό που θέλεις να πεις και αρχίζεις να λες τα πράγματα με το όνομά τους. Η στιγμή που βάζεις στη θέση τους όσους ξεπερνούν τα όριά σου και σταματάς να προσφέρεις απλόχερα καλοσύνη σε ανθρώπους που την αντιμετωπίζουν ως αδυναμία.

Γιατί ο σεβασμός, η καλοσύνη, το νοιάξιμο και η ενσυναίσθηση δεν μπορούν να απαιτούνται μονόπλευρα. Για να ανθίσουν σε μια σχέση, χρειάζονται αμοιβαιότητα.

Έτσι, λοιπόν, ο άνθρωπος της ιστορίας άρχισε να απελευθερώνεται από τα «πρέπει» και τα «μη». Έγινε ένας καθρέφτης. Αντιμετώπιζε τους ανθρώπους ανάλογα με τον τρόπο που του φέρονταν. Στους ανθρώπους που του έδειχναν αγάπη, ανταπέδιδε με καλοσύνη. Σε εκείνους που τον πλήγωναν ή ξεπερνούσαν τα όριά του, έμαθε να κρατά αποστάσεις και να αδιαφορεί.

Και κάπως έτσι, ο άνθρωπος που κάποτε προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μην πληγώσει κανέναν, έπαψε να πληγώνει τον εαυτό του για να είναι όλοι οι άλλοι ευχαριστημένοι.

Γιατί τελικά, το να είσαι καλός δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεσαι τα πάντα. Ούτε ότι οφείλεις να προσφέρεις διαρκώς, ακόμη κι όταν απέναντί σου δεν υπάρχει η στοιχειώδης εκτίμηση.

Και αν κάποια στιγμή αναρωτηθείτε γιατί άλλαξε ένας άνθρωπος που κάποτε ήταν διαφορετικός, ίσως αξίζει να σκεφτείτε και κάτι ακόμη:

Μήπως κουράστηκε να προσφέρει στους άλλους όσα ο ίδιος είχε ανάγκη, αλλά σπάνια έπαιρνε;