Σ' ένα βαγόνι αδειανό το δικό μου ταξίδι
το πεπρωμένο οδηγός τι είδους κι αυτό παιχνίδι;
Της νύχτας δρομολόγιο ήτανε η γραμμή του
αφετηρία άγνωστη, ο χρόνος η σιωπή του {
Ένα τρένο αδειανό με σπασμένα τα φρένα
με πήρε μαζί του και τρέχει ολοένα
εισιτήριο η ζωή, μήπως ξέχασα να χτυπήσω;
-------------------------------------------------
Με πορεία τρελή και με φώτα σβησμένα
σ' ένα τρένο του τρόμου, τόσα χρόνια χαμένα
συνεπιβάτης η μοναξιά χωρίς προσωπείο
η μοίρα σταθμάρχης, τι ταξίδι γελοίο!
----------------------------------------
Απ' το τζάμι κοιτάζω το παρελθόν σινεμά ταινία
πολιτεία ανάμνηση, διάσπαρτα παντού ονείρων μνημεία...
Μα να ! Μια φιγούρα ανθρώπινη απέναντί μου κοιτάζω, κουρασμένη ζωή, καθρέφτης σου είμαι....πόσο σου μοιάζω...
Μαρίζα Τσιτμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου