Υπάρχει μια ιδιαίτερη ειρωνεία στο να είσαι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να τα βγάζει πέρα μόνος του και ξαφνικά να βρίσκεις έναν σύντροφο που θέλει να σε φροντίζει, να σε προσέχει και να κάνει τη ζωή σου λίγο πιο εύκολη. Γιατί, ενώ θεωρητικά αυτό ακριβώς ήθελες, πρακτικά πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται: «Συγγνώμη, τώρα εγώ τι κάνω;».
Κοινωνικές Δράσεις
Έχεις μάθει να κουβαλάς τα ψώνια, να λύνεις τα προβλήματά σου, να κανονίζεις τα πάντα και να μην περιμένεις τίποτα από κανέναν. Κι έρχεται ένας άνθρωπος που σου λέει «άσ’ το, θα το κάνω εγώ» και εσύ, αντί να χαλαρώσεις, νιώθεις την ανεξαρτησία σου να ζητάει έκτακτη συνέλευση.
Δεν είναι απαραίτητα ότι δεν εμπιστεύεσαι τον άλλον. Είναι ότι έχεις συνηθίσει τόσο πολύ να λειτουργείς σε κατάσταση αυτοεξυπηρέτησης, που η φροντίδα μοιάζει σχεδόν με ξένη γλώσσα. Δεν ξέρεις πώς να δεχτείς βοήθεια χωρίς να αισθανθείς ότι χρωστάς κάτι, πώς να ξεκουραστείς χωρίς ενοχές ή πώς να αφήσειςκάποιον να σε φροντίσει χωρίς να πεταχτείς αμέσως να ανταποδώσεις.
Και κάπως έτσι, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να βρεις έναν άνθρωπο που θα σταθεί δίπλα σου. Είναι να μάθεις ότι δεν χρειάζεται να είσαι διαρκώς δυνατός για να αξίζεις την αγάπη του.
Βέβαια, υπάρχει και η πρακτική πλευρά της υπόθεσης. Γιατί ο άνθρωπος που σε ρωτάει αν έφαγες, σου μαγειρεύει, σου φέρνει γλυκά και επιμένει να παραγγείλετε κάτι ακόμη, μπορεί να σε κάνει να ανακαλύψεις μια πρωτόγνωρη συναισθηματική ασφάλεια. Και τρία νέα αγαπημένα φαγητά που προηγουμένως δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου