Ζούμε σαν να έχουμε άπειρο χρόνο.

 

Οι μέρες μοιάζουν ίδιες. Τόσο ίδιες, που σταματάμε να τις θυμόμαστε.
Επαναλαμβάνουμε τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες συνήθειες, τις ίδιες σχέσεις. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, η ζωή περνάει στον αυτόματο.
Κάποια στιγμή συμβαίνει κάτι παράξενο.
Δεν την βλέπουμε.

Όταν όλα γίνονται συνήθεια, οι στιγμές δεν αφήνουν ίχνη μέσα μας. Οι μέρες ενώνονται μεταξύ τους και τα χρόνια αρχίζουν να μοιάζουν με λίγες μόνο εβδομάδες.
Δεν περνάει πιο γρήγορα ο χρόνος.
Περνάει πιο γρήγορα η ζωή που δεν ζήσαμε.
Κάθε στιγμή που είμαστε πραγματικά παρόντες αφήνει ένα ίχνος μέσα μας. Κάθε στιγμή που τη ζούμε μηχανικά χάνεται σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Ο χρόνος δεν τρέχει.
Εμείς λείπουμε.
Και όταν λείπουμε από τη ζωή μας, εκείνη περνάει χωρίς να μας περιμένει.