Η γιορτή δεν είναι πολυτέλεια· είναι ανάγκη.
Ο άνθρωπος γιορτάζει από τότε που κατάλαβε πως η ζωή δεν αντέχεται μόνο με δουλειά, φόβο και επιβίωση. Η γιορτή είναι μια μικρή ανταρσία απέναντι στον χρόνο. Μια παύση όπου το ρολόι σταματά να είναι αφεντικό και γίνεται μουσική.
Στη γιορτή, το ψωμί γίνεται πιο νόστιμο, το κρασί πιο αληθινό και οι άνθρωποι πιο κοντά. Όχι επειδή αλλάζουν τα πράγματα, αλλά επειδή αλλάζει ο τρόπος που τα κοιτάμε. Ένα τραπέζι με φίλους μπορεί να γίνει φιλοσοφία. Ένα τραγούδι μπορεί να γίνει εξομολόγηση. Ένας χορός μπορεί να γίνει προσευχή χωρίς θεό.
Η γιορτή είναι η στιγμή όπου το «εγώ» θυμάται το «εμείς».
Γι’ αυτό και όλες οι μεγάλες γιορτές του κόσμου έχουν φωτιά, φαγητό, μουσική και σώματα κοντά. Ο άνθρωπος θέλει να νιώσει πως δεν είναι μόνος μέσα στο σύμπαν. Θέλει να ακούσει γέλια δίπλα του για να αντέξει τη σιωπή που τον περιμένει αργότερα.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της γιορτής: να δίνεις αξία στο εφήμερο.
Να ανάβεις ένα κερί ενώ ξέρεις πως θα σβήσει.
Να σηκώνεις το ποτήρι ενώ ξέρεις πως θα αδειάσει.
Να αγκαλιάζεις ανθρώπους ενώ γνωρίζεις πως κάποτε θα χαθούν.
Η γιορτή δεν αρνείται τη φθορά. Την κοιτά στα μάτια και χορεύει.
Η γιορτή αρχίζει πραγματικά τη στιγμή που κάτι παύει να είναι μόνο «δικό σου».
Το ψωμί κόβεται για να μοιραστεί. Το κρασί γεμίζει ξένα ποτήρια. Το τραγούδι χρειάζεται δεύτερη φωνή για να γίνει παρέα.
Γιατί το βαθύτερο νόημα της γιορτής είναι το μοίρασμα.
Να μοιράζεσαι χώρο, χρόνο, ιστορίες, φαγητό, βλέμματα, σιωπές. Να μικραίνει λίγο το «εγώ» ώστε να χωρέσει το «εμείς».
Ακόμα και η χαρά, όταν μένει κλεισμένη μέσα σ’ έναν άνθρωπο, μοιάζει μισή. Θέλει να ξεχειλίσει, να ακουμπήσει άλλους, να γίνει κοινή φωτιά.
Γι’ αυτό οι πιο όμορφες γιορτές δεν είναι οι ακριβές· είναι εκείνες όπου κάποιος λέει: «Έλα, κάθισε μαζί μας- πιες λίγο κρασί.»
Η γιορτή είναι η τέχνη να κάνεις χώρο.
Στο τραπέζι.
Στην καρδιά.
Στη ζωή σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου