Το Πάσχα δεν χρειάζεται αίμα για να έχει νόημα. Δεν είναι παράδοση. Είναι επιλογή. Ας επιλέξουμε τη Ζωή!
Δεν χρειάζεται θυσίες για να μας συγκινήσει.
Είναι η σιωπή που καλύπτει τις κραυγές που δεν θέλουμε να ακούσουμε.
Είναι η σιωπή που βαφτίζει «παράδοση» κάτι που, αν το κοιτάξουμε κατάματα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια επαναλαμβανόμενη πράξη βίας.
Γιατί τι είναι, στ’ αλήθεια, το Πάσχα;
Είναι η υπενθύμιση της θυσίας, ή η νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο;
Είναι η αγάπη, η λύτρωση, η ελπίδα — ή μια συνήθεια που δεν τολμήσαμε ποτέ να αμφισβητήσουμε;
Τα αρνιά που γεμίζουν τα πασχαλινά τραπέζια, δεν είναι σύμβολα.
Δεν είναι «έθιμο».
Δεν είναι «αναπόσπαστο κομμάτι της γιορτής».
Είναι μωρά.
Μωρά που πριν λίγες μέρες ένιωθαν τη ζεστασιά της μητέρας τους.
Που αναζητούσαν ασφάλεια, επαφή, ζωή.
Που δεν γεννήθηκαν για να γίνουν «πιάτο», αλλά για να ζήσουν — όπως κάθε πλάσμα που έρχεται σε αυτόν τον κόσμο.
Και όμως, εμείς επιλέγουμε να τους αφαιρέσουμε αυτό το δικαίωμα.
Όχι γιατί είναι απαραίτητο.
Όχι γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Αλλά γιατί «έτσι μάθαμε».
Μα η παράδοση δεν είναι κάτι ιερό, όταν προκαλεί πόνο.
Η παράδοση εξελίσσεται.
Μεγαλώνει μαζί μας.
Και κάποια στιγμή, μας καλεί να αποφασίσουμε:
Θα συνεχίσουμε από συνήθεια, ή θα επιλέξουμε συνειδητά;
Δεν είναι επίθεση στον πολιτισμό, να αμφισβητούμε αυτό που πληγώνει.
Είναι το πιο ζωντανό σημάδι, ότι ο πολιτισμός μας προχωρά.
Γιατί ο αληθινός πολιτισμός δεν μετριέται με το πόσο καλά διατηρούμε τα έθιμά μας,
αλλά με το πόσο χώρο δίνουμε στην καλοσύνη.
Υπάρχει ένας άλλος τρόπος.
Ένα Πάσχα χωρίς αίμα.
Ένα τραπέζι γεμάτο ζωή.
Οχι απώλεια.
Ένα γιορτινό μήνυμα, που δεν αντιφάσκει με τις αξίες που λέμε ότι πιστεύουμε.
Δεν είναι στέρηση.
Είναι επιλογή.
Δεν είναι θυσία.
Είναι εξέλιξη.
Και ίσως η πιο δυνατή πράξη δεν είναι να συνεχίσουμε όπως πάντα, αλλά να σταθούμε για μια στιγμή και να πούμε:
«Ως εδώ».
Να πούμε ότι η χαρά μας, δεν χρειάζεται να κοστίζει τη ζωή κάποιου άλλου.
Ότι η αγάπη που γιορτάζουμε, δεν μπορεί να εξαιρεί τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα.
Ότι η ευθύνη μας δεν σταματά, εκεί που ξεκινά η συνήθεια.
Φέτος, μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.
Όχι τέλειο.
Όχι απόλυτο.
Αλλά ουσιαστικό.
Να επιλέξουμε ένα τραπέζι, που δεν βασίζεται στον πόνο.
Να ανοίξουμε μια συζήτηση.
Να δώσουμε ένα παράδειγμα.
Γιατί κάθε αλλαγή ξεκινά από μια μικρή, προσωπική απόφαση.
Και αυτή η απόφαση έχει δύναμη.
Τη δύναμη να μετατρέψει τη γιορτή, σε κάτι αληθινό.
Τη δύναμη να φέρει το νόημα, πίσω στις λέξεις που χρησιμοποιούμε:
Αγάπη, Ζωή, Αναγέννηση.
Το Πάσχα δεν χρειάζεται αίμα για να είναι ιερό.
Χρειάζεται συνείδηση.
Φέτος, ας μην κοιτάξουμε αλλού.
Ας κοιτάξουμε μέσα μας.
Και ας επιλέξουμε — όχι από συνήθεια,
αλλά από καρδιά.
Ας επιλέξουμε την Καλοσύνη.
Ας επιλέξουμε τη Ζωή.
ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου