κλάψει
είχα πάρει τη πένα δειλά...
και το γράμμα αυτό σου ‘χα
είχα πάρει τη πένα δειλά...
και το γράμμα αυτό σου ‘χα
γράψει
Ένα βράδυ μου'χες πει ντροπαλά "σ’ αγαπώ"
κι εγώ, σε είχα πιστέψει
και καιρό.. αχ θεέ μου, πόσο καιρό!
μια βαριά με βασάνιζε σκέψη
Μία σκέψη φρικτή ...ποταπή
που αφάνταστα μ’ έχει λυπήσει
ότι χίλιες ψευτιές μου ‘χεις πει
και ποτέ σου..δεν μ ‘είχες αγαπήσει...
Ένα βράδυ μου'χες πει ντροπαλά "σ’ αγαπώ"
κι εγώ, σε είχα πιστέψει
και καιρό.. αχ θεέ μου, πόσο καιρό!
μια βαριά με βασάνιζε σκέψη
Μία σκέψη φρικτή ...ποταπή
που αφάνταστα μ’ έχει λυπήσει
ότι χίλιες ψευτιές μου ‘χεις πει
και ποτέ σου..δεν μ ‘είχες αγαπήσει...
και τα δάκρυα πέφτουν.. βροχή
σαν βαριές φθινοπώρου ψιχάλες...
αχ, γιατί να είσαι κι εσύ
μια αγάπη ..ψεύτικη σαν όλες τις άλλες...
Μαρίζα Τσιτμή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου