Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει περάσει από πολλά στάδια. Στο μακρινό 2009 ένας άγνωστος σε όλους μας σκηνοθέτης, παρέδωσε ένα έργο που θα τάραζε τα νερά και θα σηματοδοτούσε την αφετηρία του Greek Weird Wave. Φυσικά μιλώ για τον Γιώργο Λάνθιμο και τον εμβληματικό του Κυνόδοντα. Ο Κυνόδοντας ήταν το έναυσμα για μια εποχή που ο ελληνικός κινηματογράφος ακολούθησε αυτή τη τάση, του weird wave.
Σήμερα βρισκόμαστε στη μετά-weird wave εποχή και παρατηρούμε μια ακόμη μεγαλύτερη άνθιση στον ελληνικό κινηματογράφο. Με σπουδαίες ταινίες που θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε σε αυτή τη λίστα.
Μαγνητικά Πεδία
Η απόκοσμη γοητεία της Έλενας Τοπαλίδου σε ένα μοναδικό δίδυμο με τον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο μας είχαν παραδώσει το 2021 την καλύτερη ελληνική ταινία της χρονιάς, σε σκηνοθεσία Γιώργου Γούση. Και οι δυο πρωταγωνιστές βρίσκονται σε μια φυγή και οι δυο θα κουβαλάνε ένα φορτίο, ο ένας ορατό και ο άλλος αόρατο. Ο καθένας θα έρχεται από έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο σε σχέση με τον άλλον, αλλά ο ένας θα έχει να δώσει στον άλλον αυτό που του λείπει, εκείνη τη δεδομένη στιγμή.
Φόνισσα
Η Φόνισσα αποτελεί μία από τις πιο δυνατές και καλλιτεχνικά ολοκληρωμένες ελληνικές ταινίες των τελευταίων ετών, μεταφέροντας με εξαιρετική ατμόσφαιρα το σκοτεινό σύμπαν του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Με υποβλητική σκηνοθεσία από την Εύα Νάθενα και μια καθηλωτική ερμηνεία από την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, η σκοτεινή ιστορία της Φραγκογιαννούς ξεδιπλώνεται με δύναμη, ενώ η φωτογραφία, το σκηνικό περιβάλλον και ο ρυθμός της αφήγησης δημιουργούν μια εμπειρία βαθιά ατμοσφαιρική και συγκινητική.
Digger
Μια ταινία για το βιομηχανικό τέρας που καταστρέφει τα πάντα στο διάβα του, για τη σχέση πατέρα-γιου, για τα λάθη που μας φέρνει αντιμέτωπους η μοίρα μας. Η ταινία του Τζώρτζη Γρηγοράκη είναι μια από τις καλύτερες των τελευταίων ετών, με τον μοναδικό Βαγγέλη Μουρίκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς και τον Αργύρη Πανταζάρα δίπλα του. Σκηνοθετημένο σχεδόν σαν ένα χαμηλότονο σύγχρονο γουέστερν, σε ένα ιδιότυπο Ελντοράντο όπου ο πλούτος τελικά αφορά ελάχιστους, το «Digger» επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο «μικρό» μιας βαθιά προσωπικής ιστορίας και στο «μεγάλο» ενός έντονου περιβαλλοντικού σχολίου.
Πίσω από τις Θημωνιές
Το Πίσω από τις Θημωνιές είναι το σπουδαίο, άκρως πολιτικό, τολμηρό και επίκαιρο ντεμπούτο της Ασημίνας Προέδρου. H ταινία διαδραματίζεται στο 2015, όπου η Χρυσή Αυγή βρίσκεται ως κραταιό τρίτο κόμμα στη Βουλή, η Ελλάδα ζει το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κύμα της ιστορίας της και το βλέμμα της στρέφεται στον μικρόκοσμο μιας οικογένειας κοντά στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας.
Πίσω από τις Θημωνιές, βλέπουμε τους μικρούς ανθρώπους που συνθλίβονται από όσους κρατούν την εξουσία και το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» συνεχίζει να θρέφει γενιές και γενιές ανθρώπων που νιώθουν πάνω στο πετσί τους την υποκρισία αλλά συνεχίζουν να είναι ρατσιστές και κοινωνούν κάθε Κυριακή με λερωμένα από το έγκλημα χέρια. Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία που έχουμε ξανά την ευκαιρία να δούμε στο Netflix, το οποίο μόλις το ένταξε στον κατάλογό του.
Arcadia
Ο Γιώργος Ζώης είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες σκηνοθέτες που έχουμε αυτή τη στιγμή. Και το απέδειξε περίτρανα με το Arcadia. Αψεγάδιαστες ερμηνείες από την Αγγελική Παπούλια και τον Βαγγέλη Μουρίκη κάνουν το σινεμά του Γιώργου Ζώη ακόμη πιο εμπνευσμένο. Το Arcadia είναι μια ιδιαίτερη ταινία, με υπερφυσικές νότες που ωστόσο, αυτό που υπερισχύει είναι το ανθρώπινο δράμα και η ανάγκη για να συνεχίζουμε στη ζωή μας.
Suntan
Το Suntan είναι μια από τις πιο ‘viral” ταινίες αυτής της λίστας, και δικαίως!
Κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο της Αντίπαρου, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος έκανε ένα σπουδαίο «coming-of-middle-age» φιλμ, με έναν αρκετά σκοτεινό πυρήνα. Μόλις μπαίνει στην ήρεμη ζωή του Μάκη Παπαδημητρίου η Έλλη Τρίγγου, φέρνει τα πάνω κάτω με την σαγηνευτική της εμφάνιση, η οποία είναι ικανή να απογυμνώσει τον χαρακτήρα του Κωστή μέσα σε ένα καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι της Κάρμεν
Πρόκειται για ίσως την πιο fun επιλογή της λίστας, γιατί κάποια στιγμή πρέπει να παίρνουμε και ανάσες από το πολύ δράμα. Το Καλοκαίρι της Κάρμεν είναι τολμηρό, είναι ΠΟΛΥ queer και μας αρέσει, είναι fun και είναι μια απεικόνιση της ζωής σήμερα. Του πώς είναι να είσαι στα 30 κάτι σου, κολλημένος με κάποιον πρώην, προσπαθώντας να βρεις αυτό το κάτι παραπάνω στη ζωή. Ο Ζαχαρίας Μαυροειδής, μετά τον στιβαρό Απόστρατο, μας παρέδωσε κάτι εντελώς διαφορετικό. Με τον Γιώργο Τσιαντούλα να στέκεται επάξια ως πρωταγωνιστής που δε μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω του, το Καλοκαίρι της Κάρμεν είναι ότι πιο fun, αναπολογητικό και περήφανα queer πρέπει να βάζουμε στο repeat κάθε καλοκαίρι. Είναι μια ανάλαφρη αλλά καλογυρισμένη ταινία που θα έπρεπε να βλέπουμε συχνότερα αντίστοιχες!
Ένας Άλλος Κόσμος
Αν έπρεπε να διαλέξω μια ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, θα ήταν ο Ένας Άλλος Κόσμος. Μπορεί η ταινία να είναι στη δομή της κάτι που έχουμε ξαναδεί και σε πολύ καλύτερες εκτελέσεις, ωστόσο το γεγονός ότι πρόκειται για ένα καλογυρισμένο φιλμ δεν το αμφισβητεί κανείς. Πατώντας φυσικά στις γνωστές μανιέρες του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.
Ωστόσο, από την ταινία αξίζει να κρατήσουμε δύο πράγματα. Πρώτον το πανέμορφο δίδυμο της Μαρίας Καβογιάννη με τον Τζ. Κ. Σίμονς αλλά και τον τολμηρό και στιβαρό κοινωνικό σχολιασμό, που η Ελλάδα του 2015 είχε ανάγκη.
Κρέας
Μια ιστορία γεμάτη κοινωνική συγκάλυψη, οικογενειακά μυστικά και υποβόσκοντα, έντονα παλλόμενα στοιχεία ρατσισμού, το «Κρέας» σηματοδοτεί το ντεμπούτο του Δημήτρη Νάκου στη μυθοπλασία μεγάλου μήκους, εστιάζοντας γύρω από ένα κεντρικό έγκλημα. Ο Ακύλλας Καραζήσης είναι η επιβλητική φιγούρα που είχε ανάγκη μια τέτοιου βουκολικού χαρακτήρα ταινία, που έρχεται σε αντιπαράθεση με την αθωότητα του εξαιρετικού Κώστα Νικούλι.
Σπασμένη Φλέβα
Η ταινία ξεκινά με μια φράση του Ηράκλειτου: «Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του». Αυτή η φράση συνοψίζει σε μεγάλο βαθμό ένα από τα πολλά νοήματα της ταινίας. Πρωταγωνιστής είναι ο Θωμάς Αλεξόπουλος, τον οποίο υποδύεται ο Βασίλης Μπισμπίκης, και ο οποίος πρέπει να ξεπληρώσει ένα τεράστιο ποσό σε έναν τοκογλύφο προκειμένου να μη χάσει το σπίτι του. Η ταινία είναι σαν να σε παίρνει σιγά σιγά από το χέρι και να σε βυθίζει στο άγχος, στον εκνευρισμό, στον θυμό και στην απέχθεια, και από ένα σημείο και μετά νιώθεις ότι δεν μπορείς να ανασάνεις από την πίεση που σου προκαλεί. Ο Θωμάς προσπαθεί μανιωδώς να μαζέψει αυτά τα λεφτά και, μέσα από αυτό το rollercoaster, σκιαγραφείται τέλεια ο χαρακτήρας αυτού του νεοέλληνα, του τύπου που όλοι μας ξέρουμε, του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», του ατομιστή, του παρτάκια, που τον νοιάζει μόνο να πετύχει αυτό που θέλει, ακόμη κι αν χρειαστεί να πατήσει επί πτωμάτων. Η Σπασμένη Φλέβα είναι ίσως η καλύτερη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη και φυσικά μία από τις καλύτερες της δεκαετίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου