Σε μια γωνιά ενός κόσμου που υπάρχει σ’αυτό το παραμύθι, βρίσκεται ένα νησί που το λένε, Νησί της Γαλήνης. Εκεί ο ουρανός έχει πάντα το χρώμα της αυγής, και τα δέντρα ψιθυρίζουν ιστορίες σε όποιον ξέρει να ακούει.Μια μέρα, τέσσερα παιδιά από τέσσερις μακρινές χώρες είδαν μια παράξενη λάμψη στον ουρανό. Μια λάμψη που δεν έμοιαζε με αστέρι, ούτε με ήλιο, αλλά με κάλεσμα. Κι έτσι, χωρίς να ξέρουν πώς, βρέθηκαν στο νησί.
Η Νόα με τα χάρτινα πουλιά της, ο Σαλίμ που άκουγε τα ζώα, η Λέιλα που έβρισκε νερό ακόμη και στην πέτρα, και ο Τζέιμς που έλεγε ιστορίες που έδιωχναν φόβους.
Μια απαλή φωνή από τον άνεμο τους είπε πως η Πηγή του Φωτός έχανε τη λάμψη της, και μόνο όσοι συνεργάζονται με καθαρή καρδιά μπορούν να την ξαναφέρουν. Τα παιδιά κοίταξαν το ένα το άλλο, δεν ήξεραν πολλά μεταξύ τους, δε μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά με έναν μαγικό τρόπο επικοινωνούσαν και ένιωθαν πως μπορούσαν να γίνουν φίλοι.
Κι έτσι, ξεκίνησαν.
Περπάτησαν ώσπου έφτασαν σε μια κοιλάδα όπου ο άνεμος δεν φυσούσε απλά. Κάθε ριπή ακουγόταν σαν γυαλί που τρίβεται, σαν φωνές που κάποτε ήταν ενωμένες και τώρα είχαν χωριστεί.
Εκεί, είδαν τέσσερις ανέμους, καθέναν κλεισμένο σε έναν δικό του στρόβιλο. Δεν άγγιζαν ο ένας τον άλλον. Κάθε φορά που δοκίμαζαν, σπίθες πετάγονταν και ο αέρας μύριζε καμένο. Η Νόα άφησε ένα χάρτινο πουλί να πετάξει ανάμεσά τους, ο Σαλίμ άκουσε τις καρδιές τους, η Λέιλα έφτιαξε ένα πηγάδι με γλυκό νερό, κι ο Τζέιμς είπε μια ιστορία για ανέμους που κάποτε ήταν φίλοι.
Οι άνεμοι πλησίασαν σιγά, προσεκτικά, με φόβο και λαχτάρα μαζί, κι όταν τελικά ενώθηκαν, η κοιλάδα γέμισε με έναν ήχο που κανένα παιδί δεν θα ξεχνούσε ποτέ. Τον ήχο της συμφιλίωσης.
Πιο πέρα βρήκαν μια πεδιάδα γυμνή. Όχι επειδή δεν είχε χώμα, αλλά επειδή το χώμα είχε χάσει την πίστη του. Η Λέιλα το άγγιξε και το ένιωσε κουρασμένο, ο Σαλίμ άκουσε τα μικρά πλάσματα που κρύβονταν φοβισμένα, η Νόα φύτεψε χάρτινα λουλούδια, κι ο Τζέιμς είπε μια ιστορία για έναν σπόρο που άνθισε μέσα σε πέτρα. Τότε η γη αναστέναξε, κι ένας μικρός βλαστός ξεπρόβαλε, μετά άλλος ένας, κι άλλος. Η πεδιάδα δεν έγινε κήπος, μποστάνι ή χωράφι σπαρμένο, μα έγινε ελπίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου