—Δραττόμενος της ευκαιρίας του μουσουλμανικού ραμαζανιού θεώρησα ενδιαφέρον να περιγράψω μια συνδεόμενη με τη λήξη του σχετικού του 40ημέρου ηθογραφία της οθωμανικής αυτοκρατορίας ως ενδεικτικό στοιχείο του πόσο «ψηλά» μας έχουν παραδώσει οι Τούρκοι την αξία της γυναίκας (όχι ότι και για τους άρρενες διαφέρει πολύ).—Οι μουσουλμάνοι λοιπόν κατά χριστιανικό αντίγραφο έχουν τη δική τους «σαρακοστή», το προαναφερθέν ραμαζάνι, κατά τη διάρκεια των ημερών του οποίου από ανατολής μέχρι εσπέρας νηστεύουν τα πάντα (και νερού).—Μετά την πάροδο των 40 ημερών ακολουθεί το «Κουρμπάν-Μπαϊράμ» κάτι σαν το δικό μας Πάσχα με σφαγές (θυσίες) αμνών. Πολύ προ του μπαϊραμιού ειδική παρά του σουλτάνου αποστολή ταξίδευε στον Καύκασο και διάλεγε την εκεί ωραιότερη δεκαεξαετή παρθένα, τη μετέφερε μεγαλοπρεπώς στην Κωνσταντινούπολη και την παρέδιδε ως δώρο στον πατισάχ – σουλτάνο ο οποίος επ’ ευκαιρία του μπαϊραμιού ετέλει μετ’ αυτής υπερπολυτελή γάμο. Μόνο τα άρρενα τέκνα από αυτούς τους γάμους με τις Καυκάσιες γυναίκες (ναι, καλά καταλάβατε, κάθε χρόνο παντρεύονταν και από μια 16χρονη παρθένα) είχαν δικαίωμα διαδοχής στον αυτοκρατορικό θρόνο (και όποιο ανέβαινε «καθάριζε» τα ετεροθαλή αδέλφια του).—Αλλά και όλα τα άλλα βιλαέτια (εκτός Καυκάσου) της αυτοκρατορίας είχαν την υποχρέωση να «καταβάλουν» λόγω μπαϊραμίου το ετήσιο δώρο προς τον απόλυτο μονάρχη, τον υποχρεωτικό φόρο ηδονής «Πατισαχίν ζεφκουσσεφά βιργκιουσί» ο οποίος συνίστατο στην προσφορά προς αυτόν 36 (όσα και τα βιλαέτια) εκ των ωραιοτέρων παρθένων.—Αυτές οι παρθένες, υπό χρυσοποίκιλτων πέπλων αποστέλλονταν συνοδεία τιμητικής φρουράς στα σουλτανικά ανάκτορα του Ντολμά-Μπαχτσέ της Κωνσταντινούπολης και εισέρχονταν στο σουλτανικό χαρέμι. Εκεί κατηχούνταν επί αρκετό διάστημα εις την «τέχνη» του σαγηνευτικού μειδιάματος και των προκλητικών ακκισμών αφού διήρχοντο το στάδιο της μυήσεως προς πάσα ηδυπάθεια και απόλαυση (εννοείται του σουλτάνου).—Η ολοκλήρωση της «εκπαιδεύσεως» των παρθένων αναγγέλλονταν στον σουλτάνο από τον αρχιευνούχο του, τον Κισλάρ-Αγάν, και κανονίζονταν η ημέρα κατά την οποία αυτές οι παρθένες θα παρατάσσονταν προ του αφέντη των δια να εκλέξει αυτός την ωραιότερη, την τελειότερη.—Ο τελευταίος σουλτάνος, ο διαβόητος Αμπντούλ-Χαμίτ (βασίλευσε 1876-1909), λόγω της πληθώρας των «ουρί» του χαρεμιού του, ουδέποτε κοιμόταν με την ίδια γυναίκα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Ο σουλτάνος αυτός εκθρονίσθηκε το 1909 από τους Νεότουρκους και κρατήθηκε αιχμάλωτος στη Θεσσαλονίκη όπου παρ’ ολίγον να συλληφθεί αιχμάλωτος το 1912 από το προελαύνον Ελληνικό στράτευμα. Μετεφέρθη εσπευσμένως στα ανάκτορα του Μπεϊλέρ-μπέι της Κωνσταντινούπολης πεθαίνοντας εκεί το 1918.
—Κατά την εκθρόνισή του, μετά από βασιλεία 33 ετών, στα ανάκτορά του βρέθηκαν 112 νόμιμα άρρενα τέκνα, μη υπολογιζομένων των θηλυκών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου