Φοβάμαι που δεν προλαβαίνω να σε ζήσω.

Γράφει η Κατερίνα Μίσσια

Δεύτερη ζωή δεν έχει, λένε όλοι. Όχι, δεν μπορώ να το δεχτώ.

Δεν προλαβαίνω σ’ αυτή τη ζωή να ζήσω όλα όσα θα ’θελα μαζί σου.

Ήρθες αργά. Πολύ αργά. Δεν ξέρω τι προλαβαίνω να ζήσω. Θα προσπαθήσω.

Μα στη δεύτερη ζωή θα σε ψάξω. Θα σε ψάξω νωρίς. Θα σε βρω. Στο υπόσχομαι. Είναι τόσα πολλά όλα αυτά που θέλω να κάνω μαζί σου.

Θα συναντηθούμε νέοι κι οι δυο. Θα ζήσουμε αυτόν τον μεγάλο έρωτα.

Θα τρέξουμε ξυπόλητοι σε παραλίες στο ηλιοβασίλεμα. Θα δούμε όλα τα φεγγάρια μαζί. Θα δούμε αγκαλιά ανατολές. Εκείνες τις ανατολές που ξυπνάει ο κόσμος όλος, αλλά εμείς δεν θα έχουμε κλείσει μάτι.

Θα χορέψουμε στη βροχή κι ας χαλάσουν τα μαλλιά μας. Θα κοιμόμαστε και θα ξυπνάμε μαζί, όπου ξημερώσουμε. Θα γυρίσουμε τον κόσμο μαζί. Όλο τον κόσμο. Δεν θα αφήσουμε καμία εκκρεμότητα στα θέλω μας. Χωρίς πρέπει, χωρίς μη. Χωρίς πρόγραμμα. Χωρίς κουτάκια.

Θα φτιάξουμε οικογένεια. Μια οικογένεια που ονειρευόμαστε, μια οικογένεια δική μας. Όπως μόνο εμείς τη θέλουμε. Γιατί η οικογένεια έρχεται από έρωτα. Μόνο από έρωτα. Έναν παράφορο έρωτα. Έναν έρωτα που βλέπεις μόνο στις ταινίες.

Ταινίες είπα, ε; Τι θυμήθηκα τώρα…

Εκείνο το πρώτο μας φιλί. Το κινηματογραφικό μας φιλί που αρπάζει ο πρωταγωνιστής την πρωταγωνίστρια στα χέρια του και την κάνει δική του με μια μόνο κίνηση. Έτσι κι εμείς. Ανάμεσα σε εκατοντάδες ανθρώπους, σε μια στιγμή, μείναμε οι δυο μας και το ζήσαμε. Κι έτσι ξεκίνησαν όλα.

Μα να το πάλι. Δεν προλαβαίνω. Δεν προλαβαίνω να σου χαρίσω τα πάντα. Δεν προλαβαίνω να σου χαρίσω όλα όσα σου αξίζουν. Και σου αξίζουν πολλά. Πάρα πολλά.

Και το μόνο που ζητάω είναι μια δεύτερη ευκαιρία.

Κάνε, Θεέ μου, μια εξαίρεση, σε παρακαλώ, και δώσε μας μια δεύτερη ζωή. Σε παρακαλώ.