Φωτ.: Tζίνα ΣκανδάμηΗ διεθνολόγος-νομικός Χριστίνα Χαλιλοπούλου μιλάει στη στήλη Normal Πίπολ για την προσωπική της ιστορία, τους Έλληνες τσιγγάνους και τις προκλήσεις του μέλλοντος.
HΧριστίνα Χαλιλοπούλου είναι διεθνολόγος-νομικός και ταυτόχρονα συνιδρύτρια και Διευθύνουσα Σύμβουλος της ALYSOS ALERT. Είναι επίσης Ελληνίδα τσιγγάνα. Παρότι έχει καταφέρει πολλά στη ζωή της, στα media θα βρείτε το όνομά της ως «η όμορφη κόρη του Βασιλιά των Τσιγγάνων». Η ίδια πάντως επέλεξε να συστηθεί στην κάμερα του Normal Πίπολ με το μικρό της όνομα, γιατί το επώνυμό της δεν είναι αυτό που τη χαρακτηρίζει.
Στη συζήτησή που κάναμε μαζί της μάς μίλησε για τη προσωπική της σταδιοδρομία, για το μεγάλωμα της, για τους Έλληνες τσιγγάνους, τα προβλήματα και τον ρατσισμό που αντιμετωπίζουν.
Παρακολούθησε τη συνέντευξή της εδώ:
Με τα δικά της λόγια:
«Μεγάλωσα σε μία οικογένεια μάλλον αντιφατική. Αν και τσιγγάνικης καταγωγής, είμαστε αρκετά αστικοποιημένοι, οπότε είχα πάντα αυτόν τον διπλό ρόλο του να ζω και να προέρχομαι από μία κοινότητα με το στίγμα της τσιγγάνικης καταγωγής αλλά μεγαλώνοντας χωρίς να διαφέρω πουθενά μέσα στην ελληνική και στη βρετανική κοινωνία».
«Ήμουν πάντα η κόρη του γύφτου για τους μη τσιγγάνους. Για τους τσιγγάνους ήμουν η κόρη του Νίκου που ζούσε όμως έξω από τα δεδομένα και τα στερεοτυπικά μοντέλα της κοινότητας».
«Η νομική επιστήμη για μένα είναι ένα εργαλείο. Η αγάπη γι’ αυτή την επιστήμη προέκυψε από τον πατέρα μου ο οποίος αγαπούσε πολύ τα γράμματα και θεωρούσε ότι η νομική είναι μία επιστήμη που μπορεί να βοηθήσει και να υποστηρίξει τα ζητήματα ένταξης της κοινότητάς μου. Επομένως, μεγάλωσα και γαλουχήθηκα θέλοντας να ακολουθήσω αυτό το όνειρο».
Φωτ.: Τζίνα Σκανδαμη«Ο πατέρας μου ήταν μία τελείως διαφορετική προσωπικότητα. Με έμαθε τι είναι ήθος, τι είναι σεβασμός. Με έμαθε επίσης ότι οι μάχες δίνονται καθημερινά κερδίζοντας ένα-ένα και κάνοντας μικρά βήματα και μάλλον μικρές νίκες. Ήταν ένας άνθρωπος που αποτελούσε φωτεινό παράδειγμα τόσο για την οικογένεια του όσο και για την τσιγγάνικη κοινότητα και όχι μόνο. Το πέρασμά του και στον συνδικαλισμό άφησε πολύ καλό αποτύπωμα».
«Ο ρόλος του Βασιλιά των Τσιγγάνων είναι ένας καθαρά τιμητικός τίτλος. Δόθηκε κυρίως από τους μη-τσιγγάνους στον παππού μου, τον μπαρμπα-Μήτσο τον Χαλιλόπουλο ο οποίος πέρα από μουσικός -γιατί έρχομαι από μία παραδοσιακά μουσική οικογένεια- ήταν ένας άνθρωπος με κύρος, μία ξεχωριστή προσωπικότητα».
«Ρομά ή τσιγγάνοι, εγώ ξεκάθαρα θα πω ότι είμαι Ελληνίδα. Αν πρέπει να διαλέξω έναν από τους δύο όρους, θα πω ότι είμαι Ελληνίδα τσιγγάνα. Κανένας όρος όμως δεν είναι λάθος. Ο όρος “Ρομά” κοινωνικά είναι πολύ αθώος. Προέρχεται από τη διάλεκτό μας και σημαίνει “άνθρωπος”. Έχει όμως έναν πολιτικό και διπλωματικό κίνδυνο. Σημασία σε κάθε περίπτωση δεν έχει ο όρος αλλά η πρόθεση. Όταν η πρόθεση είναι αρνητική, τότε εκεί δημιουργούνται ζητήματα διαχωρισμού».
«Η “τσιγγάνα που τα κατάφερε” έχει μία παγίδα. Δηλώνει μία εξαίρεση ως προς το γεγονός του ποιος τα καταφέρνει. Θεωρώ όμως ότι η επιτυχία δεν είναι ζήτημα εξαίρεσης αλλά είναι καθαρά δικαίωμα. Για το δικαίωμα όλων στην επιτυχία και σπάζοντας κάθε προκατάληψη».
Φωτ.: Τζίνα Σκανδάμη
«Ο ρατσισμός απέναντι στην τσιγγάνικη κοινότητα υπάρχει γιατί είναι κοινωνικά αποδεκτός. Δεν υπάρχουν θεσμικά συνέπειες και αυτό φαίνεται από τη θέση και την πολιτική στάση πολιτικών που είτε ηγούνται πολιτικών κομμάτων είτε όχι στην πρόσφατη επικαιρότητα. Επομένως, το γεγονός ότι είναι κοινωνικά αποδεκτός είναι και ο λόγος που πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, να είμαστε κοινωνικά πρότυπα και να μας δίνεται λόγος και χώρος να εκφράσουμε και τις δικές μας εκφράσεις. Το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις και συνήθως τα ΜΜΕ επιλέγουν να δείχνουν μόνο τη μία».
«Για να βοηθηθεί η κοινότητα μου θα πω ότι πρέπει να ακολουθήσουμε επιτέλους το ρητό “όλα ή τίποτα”. Προς το παρόν, μέχρι και σήμερα, έχουμε δει το τίποτα. Η εκάστοτε κυβέρνηση θα πρέπει να σχεδιάζει με ορίζοντα δεκαετιών και οι στρατηγικές της να μην είναι αποσπασματικές».
«Οι συνθήκες διαβίωσης των Ελλήνων τσιγγάνων ίσως να έχουν βελτιωθεί, γίνονται κάποια βήματα, αλλά κυρίως όποιοι και όσοι έχουν καταφέρει κάτι, το έχουν καταφέρει μόνοι τους. Γιατί το λέω αυτό; Όταν βλέπουμε ότι σήμερα υπάρχουν 180.000 - 200.000 άνθρωποι που ζουν σε οικισμούς και καταυλισμούς κάτω από άθλιες συνθήκες χωρίς φώς, νερό και μέσα στα λήμματα. Αυτό δείχνει ότι η Ελλάδα το 2025 έχει μείνει πολύ πίσω».
«Τα βήματα μπορεί να είναι σταθερά αλλά είναι μικρά. Εδώ και 20 χρόνια προσπαθώ να είμαι ένα θετικό πρότυπο για τους νέους στις κοινότητες. Υπάρχουν παιδιά που έχουν τελειώσει την τυπική εκπαίδευση και άλλα την ανώτατη. Δεν φτάνει όμως αυτό».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου