Ακριβώς εκεί που δε χρειάζονται αποδείξεις. Οι γυναίκες που έχουν ζήσει. Έχουν μάθει. Έχουν πέσει. Έχουν σηκωθεί ξανά και ξανά. Στα 20 χαμογελούσαν για να αρέσουν. Στα 30 πάλεψαν για να σταθούν. Τώρα πια δεν προσπαθούν να χωρέσουν. Χωρούν μόνο εκεί που νιώθουν ελεύθερες. Κάποτε ζητούσαν “άδεια” κι απολογούνταν. Τώρα παίρνουν το χώρο τους ή απλά φεύγουν. Ευαίσθητες με πανοπλία. Δυνατές με δάκρυα. Ευάλωτες με ψυχή. Η ζωή τις πήρε, τις γύρισε, τις λύγισε. Πια δε μετρούν κιλά, ρυτίδες κι άσπρες τρίχες. Μόνο στιγμές, πρόσωπα κι αλήθειες.
Έχασαν τον εαυτό τους σε ρόλους και σιωπές. Σκούπιζαν τα δάκρυά τους λίγο πριν μπουν στο σπίτι. Αγαπήθηκαν λιγότερο απ’ όσο άξιζαν. Ένιωσαν αόρατες και λίγες. Πέρασαν από πύρινους δρόμους τοξικών συμβιβασμών. Κι όμως βγήκαν αλώβητες. Με ουλές αλλά αλώβητες. Έκαναν εκπτώσεις. Στο σώμα, στα όνειρα, στην αξιοπρέπειά τους.
Έμαθαν να λένε “δεν πειράζει”. Και το χειρότερο; Έπεισαν τον εαυτό τους γι’ αυτό. Κι όμως έκαψαν το παλιό τους δέρμα και βγήκαν απ’ τις στάχτες τους.
Με μάτια που βλέπουν πια πεντακάθαρα.
Όχι ίδιες. Όχι γεμάτες αυταπάτες. Όχι εύκολα θύματα. Χωρίς χειροκρότημα.
Χωρίς θεατές. Χωρίς “πρέπει”. Μόνο ζωντανές, παρούσες, ελεύθερες…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου