Θα είναι η μέρα που θα λες πως γνωριστήκαμε τυχαία

Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου

Θα είναι η μέρα που η μοίρα τα ’φερε έτσι και τυχαία 

γνωριστήκαμε. Έτσι θα τη λέμε για χρόνια. Για ευκολία.

 Για άμυνα. Για να μην παραδεχτούμε πως εκείνη τη μέρα

 κάτι μετακινήθηκε μέσα μας και δεν ξαναγύρισε ποτέ στη

 θέση του.

Δεν είχε δραματικές εισαγωγές. Δεν είχε μουσική υπόκρουση.

 Είχε μόνο μια ματιά που κράτησε λίγο παραπάνω απ’ όσο

 έπρεπε. Μια φράση που ειπώθηκε χωρίς σκέψη και έκατσε 

βαριά στο στήθος.

 Κι εκείνη τη σιωπή μετά, που δεν ήταν αμηχανία, αλλά 

αναγνώριση. Σαν να ήξερε το σώμα πριν προλάβει το μυαλό.

Θα είναι η μέρα που όλα τα πριν θα αρχίσουν να μοιάζουν

 πρόβα. Οι λάθος άνθρωποι, οι μισές αγάπες, οι αναβολές,

 τα «δεν είμαι έτοιμος»

 και τα «ίσως κάποτε». Εκείνη η μέρα θα τα βάλει όλα σε σειρά

 χωρίς να ρωτήσει. Θα κάνει χώρο. Θα ξεκαθαρίσει.

Θα είναι η μέρα που θα θυμάσαι χωρίς να το θες.

 Όχι επειδή ήταν τέλεια, αλλά επειδή ήταν αληθινή.

 Επειδή δεν χρειάστηκε προσπάθεια.

 Επειδή δεν φόρεσες ρόλο. Ήσουν απλώς εσύ. 

Κι αυτό, για πρώτη φορά, ήταν αρκετό.

Και μετά θα περάσει ο χρόνος. Θα αλλάξουν πράγματα.

 Θα χαθούν άλλα. Θα μείνουν λίγα. Μα αυτή η μέρα

 θα επιμένει.

 Θα εμφανίζεται απρόσκλητη σε άσχετες στιγμές. Σε μυρωδιές.

 Σε λέξεις. Σε βλέμματα που δεν μοιάζουν, αλλά θυμίζουν.

Θα είναι η μέρα που θα λες πως γνωριστήκαμε τυχαία.
Κι όμως, μέσα σου θα ξέρεις.
Ήταν η μέρα που η ζωή αποφάσισε να σε συστήσει σε κάτι 

που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.