Συνέχισε εσύ το δρόμο σου κι εγώ θα βρω δρόμους που δεν περπατήσαμε για να συνεχίσω...

Μου τηλεφωνείς συνεχώς και ζητάς επίμονα να συναντηθούμε...
Μετά από τόσα χρόνια σιωπής...ζητάς να βρεθούμε σε παλιούς δρόμους στοιχειωμένους, πατώντας
πάνω σε στάχτες και σκιές νεκρών ονείρων...Μετά από τόσα χρόνια παγερής σιωπής...
Τόσες κρύες νύχτες μοναξιάς, τόσες άδειες μέρες... χρόνια απουσία ...μόνο το φλας της ημέρας
κάπως ημέρευε το πυκνό σκοτάδι ενός αδιάβατουονείρου. Η κάθε πανσέληνος μετρούσε
χρόνια σιωπής...Και κάποιο σούρουπο εντελώς ξαφνικά, έδωσες σημάδι σου...Τώρα τι θέλεις, τι ζητάς από μένα, τι ψάχνεις να βρεις σε ένα ναρκοπέδιο αναμνήσεων και επιμένεις να περάσω από κείνα τα στοιχειωμένα δρομάκια για να σε συναντήσω...και να αναβιώσω τρομακτικές σκιές του παρελθόντος... Ζητάς να ιχνηλατήσεις παλιές εικόνες και λόγια ξεθωριασμένων ονείρων μετά από
τόσα χρόνια, ψάχνοντας στους δρόμους που διαβήκαμε χνάρια της περασιάς μας... Επιμένεις να ζωντανέψεις ό,τι πήρε μαζί του ο χρόνος στη
χοάνη του σύμπαντος...και μου λες ότι δεν μ' έβγαλες ποτέ απ' τη σκέψη σου..
Τα χρόνια δεν γυρίζουν πίσω, και τα συναισθήματα του καιρού εκείνου πάγωσαν σε μια
οθόνη που πια την έχει ξεθωριάσει ο χρόνος... Ξέρω, ότι σε αντίθεση με τα απλά γεγονότα,
οι αναμνήσεις δεν υπακούουν δυστυχώς στους κανόνες του γραμμικού χρόνου και στην
αντίστοιχη ψυχική μετάφρασή του, τη λήθη...αλλά μην επιμένεις άλλο, δεν θέλω να σε δω, είναι πολύ αργά... νύχτωσε στη ψυχή μου...
Συνέχισε εσύ το δρόμο σου κι εγώ θα βρω δρόμους που δεν περπατήσαμε για να
συνεχίσω...



Μαρίζα Τσιτμή.