Έχετε σκεφτεί ποτέ τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «ηλίθιος»;

 

Η προέλευση της λέξης είναι πολύ πιο συναρπαστική απ’ όσο νομίζουμε.
Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τον όρο ἰδιώτης (απ’ όπου και το «ηλίθιος»), για το άτομο που ζούσε μόνο για τον εαυτό του, αδιάφορο για τον δημόσιο βίο, ανίκανο να δει πέρα από τη μύτη του. Δεν είχε να κάνει με την άγνοια, αλλά με το πείσμα και το κλείσιμο απέναντι σε ιδέες και ανθρώπους.

📖 📖 Μια μέρα, ο Σωκράτης προσεγγίστηκε από έναν άνθρωπο που πίστευε ότι είχε κάτι σημαντικό να του πει.
«Πρέπει να σου πω κάτι που όλοι ξέρουν», είπε με αυτοπεποίθηση.
Ο Σωκράτης απάντησε ήρεμα:
«Περίμενε… πριν σε ακούσω, έχω τρεις ερωτήσεις:
1️⃣ Πού το άκουσες αυτό;
2️⃣ Είσαι σίγουρος ότι είναι αλήθεια;
3️⃣ Κι αν έφερνες κάποιον που μπορεί να σε αντικρούσει, θα τον άκουγες;»
Ο άνθρωπος τα έχασε: «Γιατί να το κάνω αυτό; Είναι χάσιμο χρόνου.»
Και τότε ο Σωκράτης γύρισε στους μαθητές του και είπε:
«Αυτός ο άνθρωπος είναι πεπεισμένος ότι ξέρει τα πάντα, δεν αμφιβάλλει για τίποτα και δεν θα ακούσει κανέναν. Ορίστε, αυτός είναι ηλίθιος.
Και κατέληξε:
«Ηλίθιος δεν είναι αυτός που δεν ξέρει, αλλά αυτός που δεν θέλει να ξέρει.»
Σήμερα, πόσο συχνά δεν ακούμε: «Το είπαν στην τηλεόραση», «Όλοι το λένε», «Δεν χρειάζεται συζήτηση».
Ζούμε σε μια κοινωνία που μετατρέπει την αλαζονεία σε αρετή και το πείσμα σε γνώση.
Όταν πέφτω πάνω σε ανθρώπους που δεν ακούνε, θυμάμαι τον Σωκράτη και χαμογελάω…
Εσείς;
Συμφωνείτε ότι ο χειρότερος «ηλίθιος» δεν είναι ο αμαθής, αλλά εκείνος που αρνείται να μάθει;
Υ.Γ: Στην αρχαία Ελλάδα, η λέξη ἰδιώτης δεν σήμαινε χαζός, αλλά εκείνον που δεν ασχολούνταν με τα κοινά και ζούσε μόνο για τον εαυτό του. Με τον χρόνο, η λέξη πήρε αρνητική σημασία και κατέληξε να ταυτίζεται με τον “ηλίθιο”.