Στη ζωή των περισσότερων από εμάς υπάρχει μία μέρα που αποφασίζουμε πως θα ξεκινήσουμε να περπατάμε, περισσότερο για λόγους ευεξίας.
Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει μία αντίστοιχη μέρα που αποφασίζουμε να περπατάμε κυρίως για τον εαυτό μας. Νομίζω πως -αυτό το είδος περίπατου- έρχεται και μας βρίσκει τυχαία κάποια στιγμή που απλώς θέλουμε να βγούμε και να περπατήσουμε χωρίς προορισμό και στόχο. Ίσως είναι μια στιγμή που απλώς δεν αντέχουμε να μείνουμε άλλο ακίνητοι ή που νιώθουμε ότι αν δεν μετακινηθεί κάτι – εμείς, ο αέρας, η σκέψη μας- και φοβόμαστε ότι θα μείνουμε για πάντα κολλημένοι στο ίδιο σημείο. Παραδέξου ότι το έχεις πάθει.
Έτσι κι εγώ. Δεν θυμάμαι να είπα “από σήμερα θα περπατάω” αλλά θυμάμαι πεντακάθαρα πώς ένιωσα όταν το έκανα πρώτη φορά χωρίς λόγο. Ήμουν μία φοιτήτρια που ζούσε στο κέντρο, δεν είχα αμάξι, τα μέσα καθυστερούσαν, και είχα ένα μυαλό που δεν σταματούσε να σκέφτεται.
Μία από τις πρώτες φορές ήταν όταν πήγα από τα Εξάρχεια στο Μετς για να τακτοποιήσω κάποιες δουλειές. Μετά, ήρθε ένα απόγευμα που τα ΜΜΜ είχαν απεργία κι εγώ περπάτησα από την Πλατεία Μαβίλη μέχρι την Πλατεία Καρύτση μόνο και μόνο για να συναντήσω ένα αγόρι. Έτσι, έβγαινα και περπατούσα από ανάγκη, από συνήθεια, από επιλογή, με όλο και περισσότερες αφορμές. Και κάπου εκεί άρχισε να αλλάζει και η σχέση μου με το περπάτημα.
Από τότε, το κάνω συνέχεια. Όταν δεν μπορώ να σκεφτώ. Όταν σκέφτομαι υπερβολικά. Όταν δεν θέλω να μιλήσω. Όταν λέω πολλά και κουράζομαι απ’ τον εαυτό μου. Περπατάω. Δεν είναι πάντα ωραίο, ούτε πάντα εύκολο αλλά το κάνω γιατί ξέρω πως μερικά λεπτά μετά όλα θα είναι καλύτερα.
Το περπάτημα με έχει μάθει πράγματα που ούτε η ψυχοθεραπεία δεν μου τα είπε με τέτοια απλότητα. Το περπάτημα μέσα στη μοναξιά του και την ησυχία του έχει μια περίεργη σοφία.
Το περπάτημα θέλει να το εμπιστευτείς
Είναι σχεδόν μαγικό πώς λειτουργεί. Μπορεί στο κεφάλι σου να παίζει σε λούπα μια κουβέντα που σε πλήγωσε, ένα mail που δεν ήρθε, μια αγωνία για κάτι που περιμένεις – και να τα κουβαλάς μαζί σου μέχρι το φανάρι. Μέχρι το δεύτερο τετράγωνο. Και ξαφνικά οι σκέψεις να αρχίζουν να χαλαρώνουν, όπως χαλαρώνει το σώμα σου όταν το αφήνεις να κινηθεί χωρίς πίεση.
Στην πραγματικότητα οι σκέψεις αλλάζουν υφή και συναίσθημα. Σαν να αλλάζει η θέση τους μέσα σου και να μη σε βαραίνουν πια στο ίδιο σημείο.
Περπατώντας, έχω σκεφτεί με τον πιο καθαρό τρόπο. Έχω βρει τίτλους για κείμενα, απαντήσεις για μηνύματα, σκέψεις που δεν ήξερα ότι έχω. Έχω γυρίσει σπίτι πιο ήσυχη, κάποιες φορές χωρίς καν να θυμάμαι τι με βασάνιζε πριν βγω. Κι αυτό είναι το πιο σπουδαίο πράγμα που σου μαθαίνει το περπάτημα: ότι δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις για να συνεχίσεις να κινείσαι. Μερικές φορές, το να περπατάς αρκεί ως απάντηση.
Στον ρυθμό που αποφασίζεις εσύ
Το περπάτημα που κάνεις για τον εαυτό σου είναι το μόνο πράγμα που δεν στο επιβάλλει κανείς. Χωρίς να χρειάζεται να κάνεις check-in, να φορέσεις κάτι συγκεκριμένο, να πεις σε κανέναν ότι το περπάτησες. Κι όσο πιο πολύ περπατάς, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνεις κάτι που δεν στο μαθαίνουν αλλού: ότι το να αργείς δεν σημαίνει ότι μένεις πίσω. Ότι η απόσταση δεν είναι ο χρόνος που σου παίρνει να φτάσεις, αλλά το πώς επιλέγεις να τη ζήσεις κι ότι κάθε ρυθμός είναι σωστός, αρκεί να είναι δικός σου. Και κυρίως – ότι δεν είναι κακό να μη βιάζεσαι.
Η υπομονή γίνεται βίωμα
Κανείς δεν μαθαίνει να περιμένει επειδή του το είπε κάποιος. Μαθαίνουμε να περιμένουμε όταν περπατάμε και δεν φτάνουμε γρήγορα. Σε μία εποχή που όλα τρέχουν τόσο γρήγορα, όταν βλέπεις το σημείο που πας και λες «αχ, είναι πιο μακριά απ’ όσο νόμιζα» αλλά εσύ συνεχίζεις, είναι ένα μάθημα υπομονής. Όταν δεν έχει σκιά, και κάνει ζέστη, είναι επίσης μία υπενθύμιση της αξίας της υπομονής. Όταν κουράζεσαι και συνεχίζεις λίγο ακόμα ή όταν αρχίζει να βρέχει αλλά δεν μπορείς να κρυφτείς πουθενά.
Όλα αυτά, μικρά και ανεπαίσθητα, σου μαθαίνουν πώς είναι να είσαι στο «ενδιάμεσο», αυτό που δεν φτάνεις, αλλά και δεν σταματάς. Και κάπως έτσι, η υπομονή γίνεται μια νέα εξοικείωση με τον εαυτό σου.
Τα πιο σημαντικά πράγματα γίνονται χωρίς πολύ θόρυβο
Μερικές από τις πιο δυνατές μου στιγμές τις έζησα περπατώντας μόνη μου σε δρόμους που δεν είχαν τίποτα “σπουδαίο” όπως μια ανηφόρα στην Καισαριανή, στις φορές που έκανα όλο τον περίγυρο του Πεδίου του Άρεως, σε μια διαδρομή με το κινητό στο airplane mode και ένα τραγούδι να παίζει. Παραδέχομαι πως έχω περπατήσει και με κολλημένο ραδιοφωνάκι σε μετάδοση καλλιτεχνικής κολύμβησης με τη φωνή του Αλέξη Κωστάλα. Σ εκείνη τη βόλτα είπα “συγγνώμη” στον εαυτό μου και του υποσχέθηκα ότι θα τον φροντίζω καλύτερα τις στιγμές που τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλω. Εκεί θυμήθηκα τι μου αρέσει, τι μου λείπει, τι έχω ανάγκη.
Και έτσι, καταλήγω ότι το περπάτημα μου θυμίζει ότι δεν χρειάζονται πολλά για να συμβούν σπουδαία πράγματα.
Το σώμα ξέρει αλλά εμείς δεν το ακούμε
Θυμήσου τις φορές που μπορεί να είχες πονοκέφαλο και τελικά να πέρασε απλώς επειδή μετακινήθηκες λίγο. Το σώμα ξέρει πότε πρέπει να πας μια βόλτα και το περπάτημα είναι η ιδανική του μορφή να το θυμηθείς.
Η απόσταση μετριέται αλλιώς όταν σου αρέσει η διαδρομή
Υπάρχουν και οι περίπατοι εκείνοι που βαριέσαι, που σε πιάνει η μέση σου, που δεν θες αλλά υπάρχουν και οι άλλες μεγάλες βόλτες, αυτές που δεν καταλαβαίνεις πότε πέρασε η ώρα. Που θες να συνεχίσεις λίγο ακόμα, και λίγο ακόμα. Που σταματάς για έναν καφέ στο χέρι, βλέπεις βιτρίνες, κάθεσαι ένα λεπτό και μετά ξανασηκώνεσαι.
Η ευχαρίστηση δεν βρίσκεται πάντα στον προορισμό αλλά στο πόσο καλά περνάς μέχρι να φτάσεις εκεί που θες. Αυτό είναι ένα μάθημα που μου έδωσαν οι μεγάλες βόλτες στην πόλη όλα αυτά τα χρόνια και το θυμήθηκα λίγο πριν κλείσω αυτό εδώ το κείμενο.
Κάπως έτσι λοιπόν βρήκα τον εαυτό μου να έχω περπατήσει πολλές φορές, χωρίς να το σκεφτώ. Αρκεί να φορέσω τα αθλητικά παπούτσια μου και να αρχίσω να περπατάω όλα εκείνα τα βήματα που γίνονται ”για μένα” και όχι για να φτάσω κάπου. Τώρα που το σκέφτομαι, έχουν μεγάλη αξία οι διαδρομές που μετριούνται με συναισθήματα και όχι με χιλιόμετρα και τότε θες τουλάχιστον τα πόδια σου να έχουν παρέα ένα ζευγάρι που αντέχει, που σε στηρίζει. Που ξέρει πότε να ακολουθεί και πότε να οδηγεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου