Για κάθε ποτέ και για το κάθε πάντα, να βουτάς άνθρωπε με λύσσα στα βαθιά και να ζεις !

Γράφει η Αναστασία Κοζίμπα

Κοίταξα τα χέρια μου με επιμονή.
Ίσως είπα, θα καταλάβαινα τα πόσα χρόνια πέρασαν στην αναμονή.
Φόρεσα ό,τι βρήκα μπροστά μου αφού η ανάγκη για οξυγόνο, κατάπινε μανιωδώς τα δευτερόλεπτα .
Αυτή η βροχή με ξάφνιασε. Πόσες εποχές τελικά είχα χάσει με το να περιμένω.
Ήθελα να φωνάξω σε όλους ότι δε φοβάμαι πια. Να τρέξω σα μικρό παιδί τις μέρες, για να ζήσω.
Κάτι μέσα μου βραχνάς βαρύς να μου υπενθυμίζει πόσα θα χάσω με το ρίσκο , μα πιο πολλά μου στερούσε ετούτη η στασιμότητα.
Σκέφτηκα για μια στιγμή όλα τα ποτέ που είπα, σαν ανάσες ένα προς ένα μού δίναν αέρα στο στόμα.
Τα ‘βαλα με όλους όσους γεμίζαν το μυαλό μου με ανασφάλεια μα πίσω από όλους αυτούς μόνο εμένα έβλεπα.
Σα μια γέννα αυτό το ρίσκο, τα πρώτα μου βήματα μαζί σου έκανα. Άλλαξα σκέψη, σα να περίσσευε το θράσος γέμισα τις τσέπες μου να έχω απόθεμα.
Είπα με πείσμα ότι θα τα καταφέρω, αλλά ήδη είχε πετύχει πριν σηκωθώ από το κρεββάτι. Με ματιά διαφορετική, βρέθηκα δίπλα σου, σα να μη χόρταινα στιγμές • σε μια μέρα στρίμωχνα μήνες. Για όλα αυτά που στέρησα στον εαυτό μου από το μαζί, κάπου θύμωσα με μένα. Είπα ποτέ ξανά, μα γέλασα. Αφού όλα τα ποτέ, τα έκανα πράξη • ανάσανα.
Πόσα άραγε ο άνθρωπος χάνει από φόβο μήπως δε πετύχει;
Φώναξα για πάντα, μα πάλι λίγο φάνταζε. Μία δύναμη κρυφή, να μπορώ το αδύνατο, σήκωσα όλη την ευθύνη της αργοπορίας στους ώμους μου. Μα αντί να γονατίζω, μόνο ψήλωνα.
Είχα τόσα να κάνω, τόσα να σου πω και άρχισα να μη χάσω άλλο χρόνο.
Ίσως να πρόλαβα λίγη ζωή με ετούτη την αλλαγή, σκέφτηκα, σε είδα.
Κοίταξα τα χέρια μου με επιμονή, το μόνο που είχε σημασία πια ήταν το χέρι σου στο δικό μου.
Για κάθε ποτέ και για το κάθε πάντα, να βουτάς άνθρωπε με λύσσα στα βαθιά• να ζεις !