Αυτά που σε κοιτάνε κατευθείαν στα μάτια, μη τα φοβάσαι..

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου

Με το βλέμμα στο άπειρο.
Παντού βλέμματα.
Πάνω σου, γύρω σου, πίσω σου..
Αυτά που σε κοιτάνε κατευθείαν στα μάτια, μη τα φοβάσαι.
Αυτά που σε γυροφέρνουν, άστα στο παιχνίδισμά τους.
Εκείνα που κοιτάνε πίσω σου, εκείνα να προσέχεις.
Απ’ όλα θα συναντήσεις.
Βλέμματα κενά και σκοτεινά.
Ψυχρά και παγωμένα.
Βλέμματα θολά, πλανεμένα.
Άλλοτε πονεμένα, άλλοτε μελαγχολικά.
Μπερδεμένα, αποπροσανατολισμένα.
Κουρασμένα και ρυτιδιασμένα.
Θυμωμένα και φοβισμένα.
Βλέμματα μίσους και διαχωρισμού.
Και άλλοτε…
Βλέμματα γεμάτα και με νόημα.
Καθαρά, καθρέπτες να δεις τον εαυτό σου.
Γλυκά και μελωμένα.
Ξάστερα γιομάτα ουρανούς.
Παιδικά, αγνών ψυχών.
Να μείνεις σ’ αυτά που καθρεπτίζεσαι.
Σε εκείνα που φανερώνεται η καθαρότητα της ψυχής.
Σ’ αυτά που κοιτάζουν μέσα και όχι έξω.
Σ’ αυτά που μιλούν δίχως λέξεις.
Σ’ εκείνα που αγκαλιάζουν στοργικά με παρουσία.
Στα ζεστά, στα ανθρώπινα.
Σ’ εκείνα που έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στο άπειρο… σαν του μικρού παιδιού που χαμογελά σαν αντικρύζει τον άγγελό του!