Δεν υπάρχουν στιγμές που σου λείπει κάτι δικό μας;

Γράφει η Ελευθερία Γκαραβέλα

Άλλη μια νύχτα που κλείνω τα μάτια μου και με συντροφεύει η μορφή σου. Σε κοιτάζω στα μάτια και σου ψιθυρίζω…
Ξέρω ένα μέρος που μπορούμε να πάμε παρέα. Εκεί που ο δρόμος είναι γεμάτος σπασμένα όνειρα και ελπίδες. Τριγύρω η θάλασσα, στη μέση εμείς. Όσο το φως δεν τα αγγίζει, όλα είναι δικά μας, εξάλλου δεν υπάρχουν σκιές στο σκοτάδι. Θα μπορούσαμε να χτίσουμε τοίχους και να το ονομάσουμε σπίτι. Να ζήσουμε κάτω απ΄το δικό μας φως, αφού χώρια δεν κάνουμε, το θέμα είναι μαζί.
Καλώς ή κακώς όμως, τα όνειρα γίνονται αέρας και χάνονται.
Ένιωσα την ανερχόμενη παλίρροια να μου ουρλιάζει… και από την άλλη πλευρά να αντηχεί η ήττα μου. Ξέρω ότι αιμορραγείς, αλλά μετά βίας αναπνέω μακριά σου.

 Υπάρχουν ορισμένες βραδιές που εύχομαι η μοναξιά μου να μπορούσε να κάνει παρέα στη δική σου. Είμαι βέβαιη πως ξυπνάμε και οι δύο τη νύχτα νιώθοντας αυτό το κενό. Η σχέση που είχαμε έχει θολώσει για αυτό και εγώ κάνω τα αδύνατα δυνατά να σβήσω τ ’αστέρια για να ξημερώσει… μήπως καταφέρω και πάλι να σε βγάλω έστω για λίγο απ’ το μυαλό μου.

Αλήθεια όμως πες μου..
Δεν υπάρχουν στιγμές που σου λείπει κάτι δικό μας;
Στιγμές που μπορεί να σου λείπει το γέλιο ή το χαμόγελό μου;
Στιγμές που νιώθεις πως ένα κομμάτι σου είναι μακριά;
Στιγμές που θα ήθελες μια αγκαλιά και ένα φιλί;
Στιγμές που θέλεις τόσο πολύ να έρθεις αλλά κάτι σε κρατάει πίσω;
Στιγμές που οι αναμνήσεις είναι τόσο δυνατές που σε κάνουν να κλαις με λυγμούς;

Στιγμές που από τη μία βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο για όσα ανέχτηκες και από την άλλη παλεύεις με τον εαυτό σου να μην ξανά γυρίσεις;
Στιγμές που σου λείπει το άρωμά μου;
Στιγμές που όταν φοράς τα δώρα μου αντί για θυμό νιώθεις γαλήνη;
Στιγμές που αναπολείς ακόμη και τους τσακωμούς μας;
Και όμως, σίγουρα θα υπάρχουν…δεν γίνεται να μην υπάρχουν!

Όταν οι ερωτήσεις μου με κάνουν να αμφιβάλω για σένα περισσότερο από ποτέ, μου θυμίζεις πως δεν υπάρχει ποτέ, πως τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, μα πάντα πρέπει να παλεύεις για αυτό.
Και γεμίζω αισιοδοξία λέγοντας στον εαυτό μου πως δεν πρέπει να σπαταλάς τις πληγές, αλλά να τις χρησιμοποιείς προς όφελός σου.

Και φτάνοντας στο σήμερα. Έπειτα από καιρό ένιωσα πως έκανες chip in στη ζωή μου, χωρίς απαραίτητα να δώσει κάποιο χρώμα ελπίδας. Στέλνοντας μου αυτό το μήνυμα ενδιαφέροντος για ένα ατυχές συμβάν μου, κατάλαβα πόσο όμορφο είναι ενώ έχεις χάσει έναν άνθρωπο απ’ τη ζωή σου να υπάρχει ακόμη νοίαξιμο, το ψυχοπαίδι της αγάπης. Και αυτό μου το έδειξες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

 Τέσσερεις λέξεις χρειαζόντουσαν όλες και όλες τίποτα παραπάνω.
Για αυτό και εγώ σου εύχομαι ολόψυχα, σε αυτόν τον γκρίζο κόσμο να βάζεις τη λευκή σου πινελιά σε κάθε σου πράξη.