Να αγαπάς σαν παιδί..

Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος

Τι ωραίος που θα ήταν ο κόσμος αν τον κοιτούσαμε με τα μάτια ενός παιδιού. Μάτια που λάμπουν από αγνότητα, καλοσύνη και που δεν έχουν τίποτα το σκηνοθετημένο- επιτηδευμένο. Τα παιδιά αγαπούν με την καρδιά. Αγαπούν αληθινά και βαθιά. Όταν σε δουν στενοχωρημένο, σε κοιτούν με τα γεμάτα αφοσίωση μάτια τους και σε «παρακαλούν» να μην στενοχωριέσαι. Πολλές φορές, αυτή η παραίνεση των παιδιών είναι λυτρωτική αν και ξέρεις ότι δεν μπορείς να πατήσεις ένα μαγικό κουμπί και από λυπημένος να γίνεις χαρούμενος.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Απλοποιούν τα πράγματα. Αρκεί ένα «θέλεις να γίνουμε φίλοι;» και το νερό έχει μπει στο αυλάκι. Δεν σκέφτονται: «να γίνω φίλος του τάδε γιατί είναι ισχυρός, ούτε του δείνα γιατί είναι πλούσιος κτλ». Το ίδιο και στα πρώτα τους ερωτικά σκιρτήματα. Βλέπουν το κορίτσι που τους αρέσει, το προσεγγίζουν και προσπαθούν να το «κατακτήσουν».

Αξίζει να αναφέρουμε ότι παρότι οι καιροί έχουν αλλάξει και τα πράγματα σίγουρα έχουν γίνει λιγότερο αγνά, σε σχέση με την προηγούμενη εικοσαετία, τα παιδιά αποτελούν, ως επί το πλείστον, το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας μας.

Το μόνο ίσως που μπορείς να «προσάψεις» στην παιδική συμπεριφορά είναι ότι την χαρακτηρίζει η επιπολαιότητα και η έλλειψη υπομονής πολλές φορές. Αυτό όμως θα λέγαμε ότι είναι μάλλον φυσιολογικό για την ηλικία τους.

Πολλές φορές συνηθίζεται να λέμε σε μεγάλους που έχουν συμπεριφορά που δεν συμβαδίζει με την ηλικία τους τη φράση: «μην κάνεις σαν παιδί». Αυτό γίνεται γιατί θέλουμε να καυτηριάσουμε την αλλαγή απόψεων «κάθε πέντε λεπτά», την έλλειψη υπομονής που συνδυάζεται με έναν μη διαχειρίσιμο θυμό και την επιπολαιότητα.

 Όλα αυτά ενώ είναι πολύ φυσιολογικά για ένα παιδί (που έχει όλο το χρόνο μπροστά του να τα βελτιώσει), είναι αδιανόητα για έναν ενήλικο άνθρωπο που θέλει να λέγεται ώριμος.


Συμπερασματικά λοιπόν θα λέγαμε ότι είναι πολύ όμορφο να παραδειγματιζόμαστε από τα παιδιά στον τρόπο που δείχνουν την αγάπη τους. Μπορούμε να τη θέσουμε ως βάση για την δική μας αγάπη εμπλουτίζοντας την όμως με την συνέπεια και την σοβαρότητα που έχει (ή που τέλος πάντων πρέπει να έχει) ένας ενήλικας.

Αυτός θα ήταν και ο ιδανικός συνδυασμός. Ένα αγνό, άδολο αλλά (πάνω από όλα) συνεπές και σίγουρο «Σ ΑΓΑΠΩ!».