Στη δεκαετία του 1980 όλοι διάβαζαν την «Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι» και το «Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης». Με αφορμή τον θάνατό του αναρωτιόμαστε για τη φήμη του Τσέχου συγγραφέα σήμερα και πώς αυτή έχει πληγεί από την απεικόνιση των γυναικών ηρωίδων του;
«Η βλακεία των ανθρώπων είναι ότι έχουν μια απάντηση για όλα. Η σοφία των μυθιστορημάτων είναι ότι έχουν μια ερώτηση για όλα» είχε γράψει κάποτε ενώ μία ακόμα γνωστή ρήση του φανερώνει την ωμότητα αλλά και το βάθος του πνεύματός του:
«Ένας άνθρωπος που γράφει βιβλία είναι είτε όλα (ένα ενιαίο σύμπαν για τον εαυτό του και για όλους τους άλλους) είτε τίποτα. Και αφού τα πάντα δεν θα δοθούν ποτέ σε κανέναν, ο καθένας από εμάς που γράφει είναι ένα τίποτα».
Στην πρώτη σελίδα του μυθιστορήματος του Μίλαν Κούντερα με τίτλο The Festival of Insignificance (Η Γιορτή της Ασημαντότητας), το οποίο εκδόθηκε στα ελληνικά το 2014, όταν ο συγγραφέας του ήταν 85 ετών, ένας άνδρας περπατάει σε έναν παρισινό δρόμο τον Ιούνιο, την ώρα που «ο πρωινός ήλιος ξεπροβάλλει από τα σύννεφα».
Το όνομά του είναι Αλέν. Δεν ξέρουμε την ηλικία του, ούτε πώς μοιάζει, αλλά ξέρουμε ότι είναι διανοούμενος, επειδή η θέα των εκτεθειμένων κοιλιακών των νεαρών γυναικών που περνούν στο δρόμο τον εμπνέει σε μια σειρά από σκέψεις, κάθε μια από τις οποίες είναι μια προσπάθεια να «περιγράψει και να ορίσει την ιδιαιτερότητα των διαφορετικών ερωτικών προσανατολισμών».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου