Υπάρχουν άνθρωποι παράσιτα, φίλε μου!

Κοίτα γύρω σου και πες μου τι βλέπεις. Άσε, θα σου πω εγώ τι βλέπεις.

Βλέπεις ανθρώπους παράσιτα, φίλε μου.

Κολλούν πάνω σου. Αναπτύσσονται εις βάρος σου.
Είναι ισχυροί, νομίζεις.

Αποπνέουν μια σιγουριά. Σε κάνουν να νιώθεις μικρός.


Σε γελάσανε όμως. Ανασφαλείς είναι.

Πατούν πάνω στη δική σου «αδυναμία».

Ή καλοσύνη. Όπως θες πες το.

Και γίνονται δυνατοί. Παίρνουν τη δύναμή τους από εσένα.

Είναι παντού. Πρόσεχε!

Μην τους ψάχνεις με το μικροσκόπιο. Ξεχωρίζουν από χιλιόμετρα.

Πληθαίνουν και σε περιτριγυρίζουν.

Ακρωτηριασμένοι, ψάχνουν από κάπου να πιαστούν.

Αναζητούν δεκανίκι να στηρίξει τα βήματά τους.

Εσύ γίνεσαι το στήριγμά τους.

Και μετά απομυζούν όλη την ενέργεια από κάθε κύτταρό σου.

Περίμενε. Πού πας; Φοβήθηκες;

Έλα κοντά.

Τι; Πίστεψες πώς εγώ δεν είμαι άνθρωπος παράσιτο;