24 χρόνια δε χωράνε ποτέ σε μια βαλίτσα... Χρύσα Κακατσάκη

 

Τη στριφογυρνάνε δεξιά αριστερά, πάνω κάτω και πλαγίως. Μα το κορμί, άκαμπτο και κοκαλιασμένο, αντιστέκεται. Πώς να χωρέσει σε μια βαλίτσα; Σαν να ακούει τα βήματά τους να απομακρύνονται. Ή μήπως δεν ακούει; Δεν ξέρει αν είναι νεκρή η ζωντανή. Δίνει μια με το μυτερό τακούνι και ανοίγει μια τρύπα. Κάποιος θα δει το πόδι που προεξέχει, θα κλείσει τη μύτη του από τη σάρκα που αρχίζει να μυρίζει κάτι σάπιο.

Θέλει να βγει στο φως. Κρυβόταν από παιδί στα μπαμπακοχώραφα να μην την ξυλοφορτώσει ο επιστάτης. Κρυβόταν στις αποθήκες να μην την βρουν οι οπλισμένοι στρατιώτες. Στις κούτες που μετέφεραν τα φορτηγά όταν έφυγε από την πατρίδα της . Είχε ζαρώσει στ’ αμπάρια του σαπιοκάραβου. Τώρα δεν έχει νόημα να κρύβεται. Όλα τέλειωσαν .

Είναι μέρα ή νύχτα; Γιατί δεν περνάει κανείς; Μα να που κάποιος κοντοστέκεται

-Θα γράψεις κάτι για μένα;

Σιωπή. Επιμένει.

-Θα γράψεις κάτι για μένα;

- Να γράψω πού και γιατί;

-Στο φβ , στον τοίχο, στο πάτωμα, σε ένα κομμάτι χαρτί και μετά κάνε το σαΐτα να το πάρει ο άνεμος

-Είναι σπουδαία η ιστορία σου ;

-Όχι . Πολύ κοινή με χιλιάδες άλλες. Έρχομαι από την Αραπιά . Κατάπια προσβολές πιο εύκολα από τα χαλίκια. Σύρθηκα στην έρημο , πείνασα, ξέχασα την περηφάνεια για την επιβίωση. Μια ιδρωμένη φωνή μου λεγε στο αυτί . Τρεξε . Κανένας δεν σέρνεται κάτω από φράχτες, παρά μόνο όταν η λεπίδα χαράζει απειλές. Οι άνθρωποι γίνονται σωροί, φάλαγγες, καταπίνουν τα κύματα στις σκουριασμένες πλώρες και νοσταλγούν το μέλλον. Ένα μέλλον με καθαρό νερό σε χιλιόμετρα θολά.

-Σταμάτα . Είσαι νεκρή. Είσαι φάντασμα.

-Θα ανεβάσεις και μια φωτογραφία μου; Όχι για να με μοιρολογήσουν . Αυτό ούτε η μάνα μου δεν θα το κάνει, γιατί το ξέρω πως θα μείνω στα αζήτητα. Αλλά έτσι, για να πουν ένα κρίμα στο κορίτσι και να πάρει φως η ανυπαρξία μου. Βάλε φίλτρο για να μην φαίνονται οι πληγές από το σκοινί. Η γιαγιά μου δούλευε υπηρέτρια σε κάτι Γάλλους. Όταν τελείωνε τη λάτρα, ξεφύλλιζε περιοδικά .

 Είδε μια μέρα εξώφυλλο τη Ναόμι Κάμπελ . Της έμοιαζα, μου είπε και από τότε με φώναζε Ναόμι που έμαθα πως σημαίνει χαρά. Δώσε μου λοιπόν τη χαρά και κανε μου αυτή τη χάρη . Γράψε κάτι για μένα και μετά γυρνά στις δουλειές σου. Να ξέρεις μόνο πως 24 χρόνια δε χωράνε ποτέ σε μια βαλίτσα . Πάντα ένα δάκρυ θα περισσεύει για να μουσκεύει το φερμουάρ και να μην κλείνει .



ΥΓ: Η κοπέλα που βρέθηκε πριν δυο μέρες σε μια βαλίτσα στον Άγιο Παντελεήμονα. καταγόταν από την Μπουρκίνα Φάσο, μια από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, παρά, τα κοιτάσματα χρυσού που έχει . Ήταν 24 χρονών . Οι συνθήκες του θανάτου της παραμένουν αδιευκρίνιστες . Η φωτογραφία δεν είναι δική της, αλλά τη διάλεξα για το φωτεινό χαμόγελο

Χρύσα Κακατσάκη, εκπαιδευτικός