Και εμείς, πολλές φορές, του παραδίδουμε όχι μόνο την ψήφο μας και την κρίση μας.

 

Στεφανία Κωστάκη  ·

Υπάρχει μια φράση που επαναλαμβάνεται στην πολιτική μας ζωή:

«Εγώ θα σας σώσω.»

«Εγώ έχω τη λύση.»

«Μόνο εγώ μπορώ.»

Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα.

Γιατί η δημοκρατία δεν γεννήθηκε για να περιμένει έναν σωτήρα.

Πολλές φορές εμείς οι ίδιοι αναζητούμε τον άνθρωπο που θα έρθει να λύσει τα πάντα για λογαριασμό μας. Αναζητούμε τον «μεγάλο ηγέτη», τον άνθρωπο που θα κάνει αυτό που εμείς δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να κάνουμε.

Και τότε η πολιτική μετατρέπεται από συμμετοχή σε ουτοπιστική προσδοκία.

Από ευθύνη σε ανάθεση.

Από δημοκρατία σε ψευδαίσθηση.

Πώς αλλάζει αυτό:

Χρειάζεται πολίτες που να θέλουν να ακούσουν πολιτικό λόγο και όχι πυροτεχνήματα.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.

Μας υπόσχεται κάποιος ότι θα αποφασίζει για εμάς, θα λύσει τα προβλήματά μας, θα πολεμήσει για εμάς, θα μας προστατεύσει από όλους τους άλλους.

Και εμείς, πολλές φορές, του παραδίδουμε όχι μόνο την ψήφο μας και την κρίση μας. Υποτάσσουμε τη λογική μας σε φωτοβολίδες εντυπωσιασμού από διαφόρων κομματικών αποχρώσεων αντί μίας εμπεριστατωμένης πολιτικής άποψης.

Μας πείσανε ότι η ύβρις και η λασπολογία του εκάστοτε πολιτικού αντιπάλου είναι ο λόγος για να ψηφίσουμε τον υβριστή και λασπολόγο 《σωτήρα》.

Ένας ήταν και είναι ο Σωτήρας τον οποίο Σταύρωσαν και Αναστήθηκε.

Όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να περνάνε από το μικροσκόπιο της κρίσης και της λογικής μας.

Άντε τώρα στον κτηνίατρο σου και ακολούθησε την αντιπαρασιτική αγωγή που θα σου δώσει